Altijd een slecht teken als ik tijdens het lezen van een boek andere boeken ga lezen. Dit keer las ik zelfs drie boeken tussendoor.
Na Dante’s val en De verleidster van Florence is dit de derde historische roman in korte tijd. Arnaud Delalande schreef de spannendste, hoewel soms over-the-top. Salman Rushdie schreef de beste, en de meest fantasievolle. Rita Monaldi en Francesco Sorti zijn historici van oorsprong. Imprimatur is dus de meest historisch accurate roman van de drie, wat resulteert in talloze historisch juiste voedselrecepten, velerlei bereidingswijzen voor toen gebruikelijke medicamenten tegen de pest en andere ongemakken, alinea’s vol middeleeuwse scheldwoorden of een opsomming van landstreken waar men met behulp van wichelroedes misdadigers opspoorde.
Maar daarmee heb je nog geen verhaal. En dat ontbreekt ook enigszins aan Imprimatur. Het verhaal is dun en wazig, en om te verhullen lang en langdradig. Men praat, men luistert elkaar af en men loopt ‘s nachts rond in ondergrondse catacomben.
Het later geschreven De twijfel van Salaì moest het ook niet van de spanning hebben, maar dat had in ieder geval nog een hoop humor. Ook dat ontbreekt grotendeels in Imprimatur. Schrale troost: het kan dus alleen maar beter worden in deze reeks rond Atto Melani.
(Monaldi & Sorti – Imprimatur)
