Ooit heb ik wel eens een James Bond verhaal van Ian Flemming gelezen. Misschien wel twee. Maar vraag niet welke. Natuurlijk heb ik de films gezien, de meeste in ieder geval. En die meestal weer meerdere keren. Televisie is niets dan herhaling tenslotte.

Afgelopen woensdag had Ian Flemming honderd geworden, ware hij niet in 1964 gestorven. Dat moet gevierd worden. Dus ligt er een nieuwe Bond roman in de winkels, geschreven door Sebastian Faulks als Ian Flemming. En ik moet zeggen: Faulks is een prima Flemming. Of toch in ieder geval een prima scriptschrijver voor een Bond film. Want dat is toch het minpuntje aan Devil may care, het zijn soms letterlijk regie aanwijzingen:

En toen, aan de oppervlakte van de rivier, drijvend al een waterlelie, verscheen er een enkele witte handschoen, die nog een paar seconden dobberde en ronddraaide in het kielzog van de boot, voordat hij zich met water vulde en naar de diepte zonk.

Beeld zwart, volgende scène.

Evengoed is Devil may care prima vermaak, zoals een Bond film, ook al is het de zoveelste herhaling op televisie, altijd weer prima vermaak is. Een prima schurk met een creepy sidekick, Bond en de schurk die met elkaar strijden, eerst in een spelletje, tennis in dit geval, daarna om het echie, uiteraard een Bond girl, een handvol exotische locaties en enkele technische foefjes.

(Sebastian Faulks – Devil may care)