Het idee is goed, de uitwerking wisselvallig. De jonge jaren van de scherpschutter is de verstripping van Stephen King‘s Tovenaarsglas. Qua tekenwerk valt er niks te klagen, hooguit dat ik soms een andere voorstelling had van zaken dan de tekenaars. Nee, Jae Lee en Richard Isanove weten met regelmaat platen af te leveren waar je met verbazing naar kijkt.
Maar rond uit zwak is het verhaal. Hier geen woord voor woord verstripping zoals Dick Matena dat bij, bijvoorbeeld, Kaas deed, maar een script van Peter Davis naar een plot van Robin Furth, naar het verhaal van Stephen King. Alsof een 16 jarige puisterige puber een boekverslag van maximaal 1000 woorden over zijn favoriete Donkere Toren boek heeft geschreven. De hoofdlijnen heeft hij nog wel begrepen, maar alles wat verder gaat dan pang of piel is aan hem voorbij gegaan. Helaas.

“Lezers kunnen altijd terugvallen op de boeken, die niet waardeloos zijn.”, schrijft Stephen King in het nawoord. Ik denk dat ik het inderdaad maar bij de boeken hou.

(Stephen King – De jonge jaren van de scherpschutter)