Chuck Palahniuk‘s laatste roman Snuff riep nogal wat discussie op (wat een oude foto’s gebruiken ze daar bij NRC trouwens, tegenwoordig gaat hij korter geknipt door het leven) maar gezien het feit dat zijn boeken niet bepaald vlot vertaald worden heb ik maar de Engelse uitgave gelezen om zelf een oordeel te kunnen vellen.

Natuurlijk gaat het over porno, dat was ook het uitgangspunt. Een boek schrijven om de ondergewaardeerde maar al om tegenwoordige pornografie in het hedendaagse leven een plek in de moderne literatuur te geven. Maar daarmee is het nog geen porno. Een nominatie voor de Bad Sex award zit er niet in. Nou ja, misschien voor de laatste 2 bladzijden.

Maar Snuff is meer dan een roman over porno. Het is een roman over de filmindustrie. Over merchandise. Over ouders en kinderen. Het is een roman vol feiten en feitjes. Over Hitler als uitvinder van de opblaaspop. Filmsterren die niet meer aan de bak kwamen na introductie van de geluidsfilm, wegens niet goed bij stem, en die dan een uitweg zoeken in drank of dood. En dat zoiets weer kan gebeuren, met de introductie van HD tv. Maar bovenal is het weer een typische Palahniuk roman geworden, met bizarre plotwendingen en een genot om te lezen.

(Chuck Palahniuk – Snuff)