Toen De pianostemmer net verschenen was in 2003 heb ik er wel eens mee in mijn handen gestaan, maar toch nooit overtuigd dat het boek zijn geld waard zou zijn. Nu er een goedkope herdruk in de winkels ligt á €7,50 heb ik het boek dan toch maar gekocht. Achteraf gezien had ik het toen al moeten kopen.

Vooral het eerste deel is sterk en deed mij regelmatig denken aan Hart der duisternis van Joseph Conrad. Ook dat reizen naar een man die het einddoel vormt, ook dat exotische, en ook die kritiek op kolonialisme.

Het tweede gedeelte is iets minder, als dat wat strakker gecomponeerd was zou De pianostemmer een topboek geweest zijn. Maar goed, voor een debuut is het lang niet verkeerd. Veel feiten over Birma, over de Erard piano, over planten, vogeltjes en andere beestjes. En uiteindelijk blijken bevelhebbers toch altijd liever te vechten dan op andere wijzen iets te weeg te brengen. Of toch niet?

Enige minpuntje: dat de plot al op bladzijde 105 (van de 391) verklapt wordt.

(Daniel Mason – De pianostemmer)