Het duurde even om in het verhaal te komen. Over de eerste 100 bladzijden deed ik net zo lang als over de overige 360. Eerdere delen begonnen met een korte samenvatting van het voorgaande, boek 5 van De Donkere Toren niet. En aangezien het alweer een maand of 3 geleden was dat ik deel 4 las…
Maar goed, eenmaal in het verhaal blijkt Een lied van Susannah toch weer een erg sterk boek te zijn. De wijze waarop Susannah de dogan visualiseert doet sterk denken aan Gary “Jonesy” Jones uit Dreamcatcher die Mr. Gray buiten probeert te houden. Af en toe deed het ook denken aan Lisey’s Verhaal. Nu ik De Donkere Toren serie gelezen heb zal dat boek mij vermoedelijk beter bevallen dan bij de eerste keer dat ik het (half) las.
Duidelijk is dat er met Een lied van Susannah naar het einde toegewerkt wordt. Dingen worden afgerond, dingen vallen op hun plaats. Soms op een zodanig verrassende wijze dat ik uit bewondering begin te lachen tijdens het lezen. Geweldig ook hoe Stephen King zichzelf in deze roman verwerkt. Of die kleine ode aan het WTC in New York.
Wolven van de Calla deed verlangen om Bezeten stad te (her)lezen, door Een lied van Susannah wil ik De scherpschutter herlezen, en Dodenwake. Bovendien is door Een lied van Susannah Desperation veel duidelijker geworden en wil ik tegenhanger De regelaars nu ook snel lezen. Maar eerst het slot deel De Donkere Toren.
De Donkere Toren
1. De scherpschutter
2. Het teken van drie
3. Het verloren rijk
4. Tovenaarsglas
5. Wolven van de Calla
(Stephen King - Een lied van Susannah)
Tags: King. Stephen
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article