De donkere toren

“Het einde is een ander woord voor afscheid.” Zo staat het in Coda. En met De donkere toren komt er een einde aan de avonturen van Roland en zijn Ka-tet. Nu las ik altijd overal dat het einde van De donkere toren reeks zo’n ongelofelijke tegenvaller was, maar eigenlijk viel het mij wel mee. Goed, een aantal zaken had wel wat op meer spectaculaire wijze afgerond kunnen worden, vooral Mordred wordt wel heel eenvoudig uit het verhaal geschreven, maar het grote geheel overziend is De donkere toren een prima slot voor een fantastische serie.

Dit keer zijn het Harten in Atlantis en Insomnia die er om vragen gelezen te worden, karakters uit deze twee boeken spelen een grote rol in De donkere toren. Het blijft bijzonder hoe Stephen King al zijn boeken, of veel in ieder geval, met De Donkere Toren in verband weet te brengen.

Wat mij nog het meest bezig houdt is wat er met Zwarte Dertien gebeurd is. Deze wordt in Een lied van Susannah in een kluisje onder het World Trade Center opgeslagen, en eigenlijk had ik verwacht dat die in De Donkere Toren wel weer opgehaald werd om er weet ik veel wat mee te doen.

‘Het ligt daar goed tot juni 2002, tenzij iemand inbreekt en het steelt.’
‘Of het gebouw erbovenop valt,’ zei Jake.
Callahan lachte, al had Jake dat niet voor de grap gezegd. ‘Dat zal nooit gebeuren. En als het gebeurd… nou, één glazen bol onder honderdtien verdiepingen van beton en staal? Zelfs een glazen bol vol diepe magie? Dat zou misschien wel een goede manier zijn om van het rotding af te komen.’

Maar iedere lezer weet dat inderdaad dat gebouw erbovenop viel. Zelf vraag ik mij nu af of dat hele gebeuren niet in gang is gezet doordat Zwarte Dertien daar lag. Stephen King schrijft dan wel dat hij die opslagboxen onder het WTC zelf verzonnen heeft, maar zoals Jake dan weer zou zeggen: ‘Er zijn andere werelden dan deze’.

Tot ziens scherpschutter, lange dagen en aangename nachten, zeg dankie.

De Donkere Toren
1. De scherpschutter
2. Het teken van drie
3. Het verloren rijk
4. Tovenaarsglas
5. Wolven van de Calla
6. Een lied van Susannah

(Stephen King - De donkere toren)