Thrillers, en met name Scandinavische thrillers, zijn mij vaak te dik. Vijfhonderd tot zeshonderd bladzijden zijn vaker regel dan uitzondering. Meestal vind ik tweehonderd tot driehonderd bladzijden genoeg voor een thriller, meer maakt het er meestal niet beter op. Toen in 2006 Mannen die vrouwen haten verscheen heb ik die dan ook, ondanks lovende kritieken, lekker gelaten voor wat het was, want 560 bladzijden.

Maar nu het laatste deel van de Millennium trilogie is verschenen, net als de twee voorgaande delen bejubeld in de media, en MDVH ter kennismaking slechts tien euro kost heb ik mij toch maar gewaagd aan deze dikke pil van Stieg Larsson.

Enerzijds is MDVH een geweldige thriller, zoals de recensies al vermelden, het leest als een trein, heeft vaart, spanning, ijzersterke karakters, onverwachte plotwendingen, kortom alles wat je van een topthriller mag verwachten.

Anderzijds heb ik toch het gevoel dat het boek bijna honderd bladzijden te lang is. Na bladzijde 476 is de zaak wel opgelost, wat dan volgt is allerlei financieel geneuzel dat weliswaar aardig weg leest maar toch teveel zijspoor is naar mijn smaak.

(Stieg Larsson – Mannen die vrouwen haten)