[de nu volgende beschouwing bevat spoilers die uw leeservaring nog ernstiger kunnen bederven]

Al snel besef ik wat er voor mij mis is met Het duister van de maan: het is een Amerikaanse thriller. Engelse thrillers gaan over het hoe (van getuige naar getuige en alle puzzelstukjes samen leiden naar de dader), Scandinavische thrillers over het waarom (zoek uit wat er in het verleden gebeurd is, meestal iets in de sfeer van seksueel- en/of huiselijk geweld, en je hebt je dader), en dan blijft voor de Amerikanen het “wat” over. De actie. De hoe en waarom zijn van ondergeschikt belang, het gaat vooral om moorden. De thriller als mogelijk Hollywoodscript.

Misschien een beetje cliché deze vergelijking, en allicht dat er uitzonderingen zijn, maar John Sandford voldoet aan dit standaardbeeld. Dus wordt er iemand levend verbrand, worden bij twee andere slachtoffers de ogen er uit geschoten, blijkt dat een mogelijke verdachte een drugsbaron is en loopt diens arrestatie uit op een bloedbad met doden en gewonden dankzij kogelregen en ontploffingen. Alleen al de verdachte en zijn helper hebben ieder vijftig kogelgaten, ik bedoel maar. Oh, en met de eigenlijke zaak hadden ze niks te maken, ook dat nog.

Sandford mag dan een veel gelezen en veelgeprezen auteur zijn, ik lees toch liever een iets subtieler verhaal. Wel erg leuk waren de t-shirts van “actionman” Virgil Flowers, iedere dag weer een ander hip bandje: Arcade Fire, the Decemberist, Franz Ferdinand. Met de soundtrack van de verfilming zit het wel goed.

(John Sandford – Het duister van de maan)