De vrouw met de moedervlek bevestigd mijn vorige week geopperde theorie nog maar eens. Håkan Nesser is Zweed, dus staat het waarom centraal. Moord ten gevolge van een seksueel misdrijf.

Maar Nesser leest vooral lekker vanwege zijn taal. Licht filosofisch, subtiele humor, bondig (niet zo lang van stof zoals Henning Mankell of Stieg Larsson) maar evengoed kritisch.

De vergaderzaal op de begane grond zat tot de nok toe vol met journalisten en verslaggevers die zaten, stonden, fotografeerden en elkaar probeerde te overtreffen in het stellen van insinuerende vragen.
Zelf zat hij met Hiller achter een tafeltje van spaanplaat, volgestouwd met microfoons, snoeren en de obligate flesjes spawater, die om duistere redenen altijd de politieleiding vergezelden wanneer deze gefilmd werd. Volgens Reinhart ging het om een soort sponsoring, en misschien had hij wel gelijk.
Reinhart had vaak gelijk.

Het is goed om te weten dat ik nog zeven delen van de commissaris van Veeteren niet gelezen heb.

(Håkan Nesser – De vrouw met de moedervlek)