Ze gaf hem de envelop en Roland kon aan de contouren voelen dat er een boek in zat. ‘Als King ooit een sleutelbóék heeft geschreven, Roland – buiten de Donkere Toren-serie zelf, bedoel ik – denken we dat dit het moet zijn.’
De flap van de envelop werd met een klemmetje dichtgehouden. Roland keek even naar Marian en Nancy. Ze knikten. De scherpschutter maakte het klemmetje open en haalde er een uiterst dik boek met rood en witte omslag uit. Er stond geen afbeelding op, alleen Stephen King’s naam en een enkel woord.
Rood voor de Koning, wit voor Arthur Eld, dacht hij. Wit boven Rood, zo Gan het wenst.
Of misschien was het alleen maar toeval.
‘Wat is dat woord?’ vroeg Roland, en hij tikte met zijn vinger op de titel.
‘Insomnia,‘ zei Nancy. ‘Dat betekent…’
‘Ik weet wat dat betekent,’ zei Roland. ‘Waarom geven jullie me dit boek?’
‘Omdat het verhaal om de Donkere Toren draait,’ zei Nancy, ‘en omdat er een personage in voorkomt dat Ed Deepneau heet. Hij is de schurk van het verhaal.’[uit: De Donkere Toren]
Door De Donkere Toren was ik wel nieuwsgierig geworden naar Insomnia. En wat een boek. Weliswaar duurt het bijna 400 bladzijde voordat er zich zoiets als een plot ontwikkelt, maar voor die tijd is er ook al veel te beleven. Slapeloosheid, aura’s, ufologie, ouderdom, dood, het abortus debat, polarisatie van standpunten in een kleine gemeenschap, Griekse mythologie en de nodige Lord of the rings verwijzingen, het zit er allemaal in en nog op geloofwaardige wijze ook.
(Stephen King – Insomnia)
