Net als eerder bij Tang blijkt de flaptekst maar matig met de inhoud overeen te komen. Zo geraakt Andreas Doppler helemaal niet in “volstrekte eenzaamheid”, maar trekt hij zich terug aan de rand van de stad in het bos van waar hij in contact komt met een keur aan wonderlijke personages: een rechtse man die een verzoeningsfestival organiseert nadat Doppler hem met een zelfgemaakte pijl en boog heeft neergeschoten, een zoon van een nazi officier die de dood van zijn vader tijdens het Ardennen offensief in schaal nabouwt om zo die vader te leren kennen en Breekijzer-Roger, een inbreker die door zijn vriendin het huis uit is gezet omdat hij overal zijn zaad op spuit.
En dan zijn er nog Doppler zelf, met zijn eigen dooie vader voor wie hij een totempaal maakt met gestolen bijlen, het geadopteerde elandjong Bongo (vernoemd naar de vader van Doppler die helemaal geen Bongo heette) waarvan Doppler de moeder heeft gedood en opgegeten, zijn 16 jarige dochter die niets anders doet dan Lord of the Rings kijken en elfs praten (zo kom ik dat boek voor de tweede keer achter elkaar tegen), zijn 4 jarige zoontje die niets liever doet dan Teletubbies en Bob de bouwer kijken, zijn vrouw die alweer zwanger is ook al slaapt Doppler al maanden niet meer thuis maar in het bos en zijn zwager die hem behulp van een jachtgeweer met verdovingspatronen bij de bevalling van kind nummer 3 probeert te betrekken.
Erlend Loe is en blijft één van de meest wonderlijke schrijvers die ik gelezen heb. Doppler is een volslagen absurd boek dat tegelijkertijd aan het denken zet:
Het probleem met mensen is dat zodra ze een ruimte vullen, je alleen de mensen nog ziet en niet de ruimte.
(Erlend Loe – Doppler)
