Ik heb me dus, voor de zoveelste maal, ingelaten met iets dat mij niet aangaat in plaats van mij af te wenden zoals redelijke wezens doen, om het fatum in zijn loop niet te hinderen.
Aldus Laarmans, als hij ’s avonds “drie zwartjes” begeleid die op zoek zijn naar een bepaalde dame van lichte zeden, dwars door een regenachtig Antwerpen. Het dwaallicht is weer een typisch Laarmans verhaal, zoals alleen Willem Elsschot die schrijven kon, een missie die bij voorbaat al gedoemd is te mislukken. Nadeel van al deze nachtelijke escapades is dat de tekeningen van Dick Matena dit keer nogal donker uitgevallen zijn. Dat is weliswaar sfeervol maar zorgt er tevens voor dat het boek een walm van drukinkt uitwasemt die nauwelijks te harden is. Een minpuntje bij een verder wederom prachtig album.
Hoewel deze uitgave de volledige tekst bevat wil ik toch nog eens Het dwaallicht in een “tekst-only” uitgave lezen. Eens zien wat er dan overblijft. Want hoe mooi de tekeningen ook zijn, ergens blijft het gevoel dat ze afleiden van de tekst.
(Willem Elsschot/Dick Matena - Het dwaallicht)
Tags: Elsschot. Willem, Matena. Dick
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article