Eén ding is duidelijk na lezing van Opera in Qatar: Michiel Borstlap speelt beter piano dan dat hij schrijft. Kromme zinsconstructies (zinnen zo krom dat je ze 3 keer lezen moet om ze weer recht te krijgen), Arabieren die Engels spreken (“You like new opra?”), Italianen die Engels spreken (“I’m happy to speak-e to you because-e I need-e the partitura de piano for the conductor of the orchestra.”) en een veel te hoog “en toen, en toen” gehalte (mogelijkerwijs te wijten aan het feit dat het twee jaar na dato op schrift gezet is).
Toch is het ook een uniek boekje. Een ooggetuige verslag van de eerste Arabische opera in de geschiedenis. Een bij vlagen hilarisch verhaal vol krankzinnige personages en volstrekt bizarre gebeurtenissen.
(Michiel Borstlap – Opera in Qatar)
