Een jaar of 16, zolang stond Het beloofde land van Adriaan van Dis ongelezen in de kast. Waarschijnlijk ooit gekocht vanwege de plagiaatkwestie die in 1992 opdook. Nu, zoveel jaar later, doet dat er niet meer toe. Bovendien wordt Vincent Crapanzano wel degelijk genoemd in de uitgebreide bronvermelding. Maar misschien is ook die pas later aan het boek toegevoegd. Of de 8ste druk uit 1992 voor of na de ophef verscheen valt niet te achterhalen. En dan nog.

Gek eigenlijk dat ik van Dis altijd erg waardeer als interviewer, en misschien nog wel meer om zijn stem, maar dat ik nooit eerder wat van hem las. Ook het boekenweekgeschenk Palmwijn staat al jaren ongelezen in de kast. Tijdens het lezen van Het beloofde land is het ook steeds weer die stem die ik hoor als ik de zinnen lees. Niet onaangenaam.

(Adriaan van Dis – Het beloofde land)