Met De commissaris en het zwijgen heb ik nu de halve reeks van Veeteren gelezen. En hoewel de delen afzonderlijk nooit echt bijzonder zijn is de serie als geheel dat tot nog toe wel. Het geheel is meer dan de som der delen.

Dit keer een sekte, en jonge meisjes die daar uit verdwijnen. En dan dankzij een spelfout komt de commissaris tot een oplossing.

En ook nu weer:

Nee, dacht de commissaris somber toen de redacteur weg was. Laten we niet ook nog over de zaak-G. gaan piekeren. Het is zo al erg genoeg.

(Håkan Nesser – De commissaris en het zwijgen)