Twee jaar terug merkte ik al eens op dat ik gedichtendagbundels wel lees, maar niet bespreek. Ook nu is er geen reden om er wat woorden aan te wijden, behalve dan dat Antjie Krog in het Zuid-Afrikaans dicht. Mocht ik aan het eind van het jaar een boek tekort komen voor mijn Afrika categorie, dan kan ik dit bundeltje van 9 gedichten er in smokkelen.
Antjie Krog spreekt trouwens meer aan dan Leonard Nolens.
(Antjie Krog – Waar ik jou word)
Gedichten zijn misschien ook wel een voor-jezelf-ervaring. Je kunt er beter zelf een schrijven dan die van een ander bespreken?? (Of je zet gewoon wat regels van die ander neer, die je mooi vindt) Maar.. oef… gedichten in het Zuid-Afrikaans… daar kom ik dus echt nooit doorheen.
Het is tweetalig uitgegeven, maar dat Zuid-Afrikaans vind ik gewoon veel mooier. Het is ronder, minder hoekig.