Na lezing van Kafka op het strand verschenen er in de comments hier enige “must reads” adviezen betreffende Haruki Murakami. Goed advies is nooit weg, dus las ik nu Ten zuiden van de grens. En inderdaad, er zit genoeg muziek in om binnen de categorie te passen. (doch niet zoveel als in Kafka op het strand, waar muziek een zo danige rol speelt dat je er zelfs een scriptie over schrijven kunt)

Ten zuiden van de grens is een compleet ander soort boek dan Kafka op het strand. Nauwelijks surrealistisch, eerder een gewoon liefdes verhaaltje. Ergens deed het mij denken aan De eenzaamheid van de priemgetallen, hoewel Shimamoto en Hajime iets minder gemankeerd zijn dan Alice en Mattia.

‘Naar wat voor soort muziek luistert je vrouw graag?’
‘Als ze al naar iets luistert, luistert ze mee naar wat ik draai. Ze zet nooit uit zichzelf een plaat op. Volgens mij weet ze niet eens hoe dat moet.’

Murakami schrijft op herkenbare wijze over relaties, soms zelfs pijnlijk herkenbaar. Hoewel dat misschien ook wel ligt aan de omstandigheden waaronder je een boek leest.

Als iets maar op dezelfde manier blijft doorsukkelen, daalt hoe dan ook het energie peil.

Hoewel een prachtboek, zo een waar je uit kunt blijven quoten, heeft de surrealistische Murakami voorlopig mijn voorkeur.

(Haruki Murakami – Ten zuiden van de grens)