September 2009

You are currently browsing the monthly archive for September 2009.

Schaduw

September 29, 2009 in Gelezen 2009 | No comments

En weer een boek rondom huwelijksperikelen. Ik lijk ze aan te trekken zoals een paardenvijg vliegen aantrekt.

Schaduw van Karin Alvtegen is sowieso geen vrolijk boek. Emoties als achterdocht, jaloezie, minachting en haat zijn schering en inslag. Diverse personages drinken met grote regelmaat teveel, ze slaan elkaar dood uit eigen belang en drijven elkaar tot zelfmoord. Het enige, hele kleine, lichtpuntje is een sociaal werkster die steeds weer probeert om mensen naar wie niemand meer omkijkt een enigszins normale begrafenis te geven. Goed geschreven, maar niet voor tere zieltjes.

(Karin Alvtegen - Schaduw)

Biochips

September 20, 2009 in Gelezen 2009 | No comments

Een knap vlechtwerkje, dit Biochips van William Gibson. Drie verhaallijnen: een huurling probeert een toponderzoeker van een microchipsfabrikant te helpen overlopen naar een andere fabrikant, een aan lager wal geraakte galeriehoudster krijgt van een steenrijke man de opdracht de herkomst van een aantal kunstwerken te achterhalen en een jonge computerhacker wordt een speelbal tussen diverse partijen na het testen van een stukje biosoftware. Het is knap hoe alle verhaallijnen bij elkaar komen, maar enigszins jammer dat het dan vervolgens nogal afgeraffeld wordt. Zoals altijd blijft het (toekomst)beeld dat Gibson van internet wist te schetsen in 1986 het meest fascinerende aan zijn boeken.

‘Oke, het is niet meer dan een dan een op maat gemaakte hallucinatie waarvan we allemaal hebben afgesproken dat we hem met elkaar delen, die matrixruimte van ons, maar iedereen die inplugt, weet, en weet verrekt goed, dat het een heel universum is! En elk jaar wordt het er een beetje voller, ongeveer zoals…’

(William Gibson - Biochips)

De witte tijger

September 15, 2009 in Gelezen 2009 | No comments

De derde genomineerde voor de Bookerprize 2008, en tevens de winnaar, die ik las. Na eerder Een fractie van het geheel en De geheime schrift nu dus De witte tijger van Aravind Adiga. Hoewel De witte tijger een fijn boek is blijft De geheime schrift wat mij betreft de beste van de drie.

Het verhaal van De witte tijger is een Indiase variant op de Amerikaanse droom. Van krantenjongen tot miljonair. Balram Halwai, bij zijn geboorte slechts met de naam Munna getooid, wat niets meer en minder betekend dan jongen, is het zoveelste kind van ouders uit een lage kaste. In een aantal brieven aan de Chinese premier Wen Jiabao legt hij uit hoe hij zich van die lage komaf wist op te werken tot ondernemer, van chauffeur van een baas tot baas van chauffeurs. Maar net zoals de Amerikaanse droom zijn duistere kanten heeft is er in De witte tijger oog voor de duistere kanten van de Indiaanse droom. Uitbuiting van lagere kasten en schaamteloze corruptie. Is het dan kwalijk te nemen dat iemand zich tot moord verlaagt?

Het enige wat ik wilde was de kans om een mens te zijn, en daarvoor was één moord genoeg.

Ondertussen zijn de nominaties voor de Bookerprize 2009 alweer bekend, waarvan eigenlijk alleen de nieuwe Coetzee mij aanspreekt.

(Aravind Adiga - De witte tijger)

Denvis

September 12, 2009 in Gelezen 2009 | No comments

Leuk, zo’n muziekboekencategorie, maar ik blijk vooral boeken gelezen te hebben met welbeschaafde klassieke muziek en een enkel mopje jazz. Terwijl ik zeker ook bedacht had dat er wat rock & roll in zou moeten. Of vooral. Of op zijn minst toch wat popmuziek. Gelukkig is daar Denvis. Het romandebuut van Leon Verdonschot, een biografie vermomt als roman. Als Rock Roman, zoals de ondertitel duidelijk maakt maakt. Dit was precies wat mijn muziekboekencategorie nodig had: een portie sex, drugs & rock ‘n roll. Rauw en geestig.

(Leon Verdonschot - Denvis)

Gerechtigheid

September 10, 2009 in Gelezen 2009 | No comments

Niks te dik dit keer, vanaf de eerste bladzijde gaat het achtbaankarretje verder waar het in De vrouw die met vuur speelde gebleven was om pas na vele onverwachte, adembenemende wendingen aan het einde van de rit te komen. En net zoals bij een goeie achtbaan wil je dan nog maar een ding: Nog een keer!

Eigenlijk vormen De vrouw die met vuur speelde en Gerechtigheid één boek, verdeeld over ruim 1200 bladzijden. Voor het leesgemak is dat dan verdeeld over 2 delen. Nadeel is dan dat open einde, en dat als je Gerechtigheid na enige maanden gaat lezen je je afvraagt wie wie ook alweer was. Maar eigenlijk is dat het enige minpuntje op dit slotdeel van de Millennium trilogie.

(Stieg Larsson - Gerechtigheid)

Het lot van de familie Meijer

September 4, 2009 in Gelezen 2009 | 2 comments

Het is dat ik dit boek voor De boekenwurm moest lezen, anders was ik er nooit aan begonnen. En lang bleek dat ook terecht te wezen. Charles Lewinsky schrijft prachtig, maar ook prachtig langdradig. Maar uiteindelijk, in het vierde deel van deze roman, weet Lewinsky de lezer te raken.

Het mooiste karakter blijft oom Melnitz, niet voor niets de oorspronkelijke titel van het boek, het spook van de geschiedenis, geboren in 1648, die alsmaar weer opduikt, als lifter, als de ober die het ontbijt brengt of naakt in bed bij één van de dames Meijer. En altijd vol met cynisch commentaar op de actualiteiten.

(Charles Lewinsky - Het lot van de familie Meijer)