De derde genomineerde voor de Bookerprize 2008, en tevens de winnaar, die ik las. Na eerder Een fractie van het geheel en De geheime schrift nu dus De witte tijger van Aravind Adiga. Hoewel De witte tijger een fijn boek is blijft De geheime schrift wat mij betreft de beste van de drie.

Het verhaal van De witte tijger is een Indiase variant op de Amerikaanse droom. Van krantenjongen tot miljonair. Balram Halwai, bij zijn geboorte slechts met de naam Munna getooid, wat niets meer en minder betekend dan jongen, is het zoveelste kind van ouders uit een lage kaste. In een aantal brieven aan de Chinese premier Wen Jiabao legt hij uit hoe hij zich van die lage komaf wist op te werken tot ondernemer, van chauffeur van een baas tot baas van chauffeurs. Maar net zoals de Amerikaanse droom zijn duistere kanten heeft is er in De witte tijger oog voor de duistere kanten van de Indiaanse droom. Uitbuiting van lagere kasten en schaamteloze corruptie. Is het dan kwalijk te nemen dat iemand zich tot moord verlaagt?

Het enige wat ik wilde was de kans om een mens te zijn, en daarvoor was één moord genoeg.

Ondertussen zijn de nominaties voor de Bookerprize 2009 alweer bekend, waarvan eigenlijk alleen de nieuwe Coetzee mij aanspreekt.

(Aravind Adiga – De witte tijger)