October 2009

You are currently browsing the monthly archive for October 2009.

Eigenlijk is het een beetje vals spelen, zo’n half boek toevoegen aan de 999 challenge. Maar goed, dat halve boek is wel 622 bladzijden dik, en de andere helft 607. Het moet maar zo.

Sinds het tegenvallende De dwergen las ik geen fantasy meer, helemaal klaar met altijd weer datzelfde verhaaltje. Nu gaat dat niet helemaal op voor Het lied van ijs en vuur, en een van de redenen voor de 999 challenge was om eens wat boeken te lezen die al veel te lang ongelezen in de kast staan. De twee delen Een storm van zwaarden staan al ongelezen in de kast sinds 2006.

Maar zie na 3 jaar maar eens de draad op te pakken. Een goeie samenvatting van De strijd der koningen is er niet te vinden, niet in het Nederlands althans. De Engelse wikipedia heeft een goed verslag maar er zijn nogal wat namen veranderd in de vertaling, dus ook dat is niet goed te volgen.

Eenmaal in het verhaal, waarbij het begin van Een storm van zwaarden zich gelijktijdig afspeelt met het einde van De strijd der koningen, valt vooral op dat er nogal wat gesneuvelden zijn. Het lied van ijs en vuur moet uiteindelijk zeven delen gaan beslaan, maar na tweeënhalf deel zijn er zoveel hoge ridders gesneuveld of zodanig beschadigd uit de strijd gekomen dat er vrijwel niemand meer over is om nog eens een lekkere veldslag te voeren.

Zo’n half boek heeft ook nog eens tot gevolg dat er van een plot al helemaal geen sprake is. Men likt de wonden, wisselt wat gevangenen uit, doet een enkel strategisch huwelijk. Het leest, zoals eerdere delen, vlot weg maar na de andere helft van Een storm van zwaarden moet ik toch eens gaan bepalen in hoeverre het de moeite loont om op de overige delen te wachten.

(George R.R. Martin - Een storm van zwaarden: Staal en sneeuw)

Oeroeg

Eindelijk eens een boek voor Nederland leest waarvan ik denk, kom, laat ik dat eens lezen. En ook nog eens het boekenweekgeschenk van 1948. Ondanks dat er nu 923.000 worden weggegeven, en toen in ‘48 toch ook al gauw een paar honderdduizend vermoed ik, blijkt deze uitgave van Oeroeg al de 48ste druk te zijn. Rare manier van debuteren ook trouwens.

Oeroeg is voor mij vooral een blik op het koloniale verleden. Zelf heb ik niets met Indonesië, en nog minder met Nederlands-Indië. Wonderlijk vooral dat na de tweede wereldoorlog zoveel moeite is gedaan om dat te behouden.

Nou ja, aardige roman, en misschien zelfs wel herlezingswaardig, maar om hier nu met half Nederland over in discussie te gaan? Nee bedankt.

(Hella S. Haasse - Oeroeg)

Snel geld

Zweedse thrillers, dat is toch vaak een aanklacht tegen vrouwenhandel opgelost door een aan de drank geraakte inspecteur. Hoe verfrissend om eens iets anders te lezen.

Snel geld van Jens Lapidus, het eerste deel van de Stockholm trilogie, draait om de Zweedse coke dealende student JW, de uit de gevangenis ontsnapte Chileense coke dealer Jorge en de Servische vechtersbaas en afperser Mrado. Aanvankelijk hebben ze niets tot weinig met elkaar te maken maar uiteindelijk staan ze als de gangsters uit Reservoir dogs tegenover elkaar.

Korte zinnen, veel straattaal (knap vertaald trouwens) en veel actie. De focus ligt geheel op de diverse criminelen, alleen via af en toe een interne politiememo, een rechtbankverslag of een krantenbericht krijg je als lezer zicht op het net dat zich langzaam aan het sluiten is. IJzersterk geschreven.

(Jens Lapidus - Snel geld)

Eerder dit jaar vond ik 9 gedichten van Antjie Krog net wat te mager om als titel in de 999 challenge op te voeren, nu met de bundel Wat de sterren zeggen heb ik daar minder moeite mee. Niet alleen zijn het dit keer 22 gedichten, het is ook nog eens een bundel van bijna 100 bladzijden.

Wat de sterren zeggen is een bloemlezing in drie delen: intiem-persoonlijke verzen, gedichten uit het harde rotslandschap van Zuid-Afrika, waar ook van Dis zo mooi over schreef in Het beloofde land en gedichten uit het /Xam, taal van de eerste bewoners van zuidelijk Afrika.

Susara Domroch van Kubus
‘nee Oupa Mandela vir hom stem ek
hoekom is om Nama te wees vandag om iets te wees?
omdat ons nou ons eie woord is
onder die ou regerings was ons hulle woord
oor jarre in ons uitgedryf na die bar plekke
Kleurlings Reserves
ons was niks
maar vandag is ons iets
en dis hy, daai Ouman Mandela, dis hy
nee Mandela-goed het my stem gekry’

Een fragmentje uit narratief buite die park. Uiteraard is deze uitgave tweetalig, voorzien van een fraai voorwoord door Tom Lanoye en een mooie quote van Michael Zeeman op de achterflap:

‘Haar lezen is een verademing, haar horen voorlezen een betovering. Geen dichter kan zo mooi fluisteren als Antjie Krog.’

Gelukkig zit er een cd bij die dat bevestigd.

(Antjie Krog - Wat de sterren zeggen)

Rome

1000 jaar geschiedenis in iets minder dan 500 bladzijden. Rome van Steven Saylor wordt gepresenteerd als een roman, maar is eigenlijk een verhalenbundel met 11 verhalen en een religieus amulet en de stad Rome zelf als hoofpersonen. Het nadeel van deze constructie is dat daardoor de personages vervallen tot bordkartonnen figuranten.

(Steve Saylor - Rome)

Het ei van Salaì is het tweede deel rond de stiefzoon van Leonardo da Vinci en speelt zich zeven jaar na de gebeurtenissen in De twijfel van Salaì af. Nog steeds valt er genoeg te lachen en zijn er een hoop knipogen naar allerlei historische feitjes en toch valt het allemaal een beetje tegen.

Historisch is het allemaal een beetje mager, Rita Monaldi en Francesco Sorti hebben er dit keer voor gekozen om enkele pseudo historici van repliek te dienen die met allerlei beweringen komen over de wie Amerika ontdekt heeft. Verhalen over Christoffel Columbus die een buitenechtelijke zoon van paus Innocentius VIII zou zijn, die ook heimelijk betaald zou hebben voor de overtocht, en bovendien nog tempelridder ook. En verhalen dat Columbus helemaal niet diegene is die Amerika ontdekt heeft maar dat het altijd al bekend is geweest met Schotten, Vikingen en Indianen die continue heen en weer aan het varen waren tussen de continenten. Monaldi & Sorti maken in het nawoord, slechts 6 pagina’s ditmaal, korte metten met al deze theorieën.

Dus geen sappige historische ontdekkingen dit keer, en bovendien is Salaì meer bezig met votsen dan met speuren. De twijfel van Salaì blijkt tot 2 kinderen te hebben geleid en ook dit keer rijgt hij weer menig dame aan zijn spit, zoals hij dat placht te zeggen. Als dat zo door gaat komt er vanzelf een De kinderen van Salaì uit de pen van Monaldi & Sorti. Als vader doet Salaì het zo slecht nog niet, getuige het verhaaltje voor het slapen gaan:

Ziezo lieve kinderen besloot ik, dit was de geschiedenis van het ei van Columbus waarvan jullie kunnen leren dat grote mannen soms ook geweldige leperds zijn die de waarheid naar believen naar hun hand zetten. Dus als jullie de meest ongewone feiten uit de geschiedenis horen moet je er niet te veel op afgaan want misschien schuilt er wel een mooie leugen achter, die niemand na tien of twintig jaar meer kan ontdekken laat staan na vijftig of honderd, begrepen?

(Monaldi & Sorti - Het ei van Salaì)

High Fidelity

High Fidelity is de ‘popmuziekroman’ van Nick Hornby uit 1995 en gaat over de vijfendertigjarige Rob Flemming, eigenaar van een zieltogende platenzaak.

Aldus Joost Zwagerman in zijn essay Tussen High Fidelity en popfundamentalisme (te vinden in de essaybundel Perfect day). Nadat ik High Fidelity uitlas herlas ik het essay ook nog eens. Het lijkt wel of Zwagerman een totaal ander boek gelezen heeft dan ik. Hij leest een roman die voornamelijk gaat over mannen die op bijna beschamende wijze met muziek bezig zijn en voor vrouwen nauwelijks tijd hebben, ik lees, alweer, een roman over relatieproblemen. Wat mij betreft valt High Fidelity vooral te vergelijken met Proeven van liefde van Alain de Botton, maar dan zonder de filosofische uitstapjes. Dicklit met een leuke soundtrack.

(Nick Hornby - High Fidelity)

De kille maagd

Een historische roman gedateerd noemen klinkt misschien wat vreemd maar toch is het dat wat al snel in mij opkwam bij het lezen van dit broeder Cadfael avontuur. Of dat nu komt omdat De kille maagd oorspronkelijk in 1982 verscheen, en geschreven werd toen Ellis Peters tegen de 70 aanliep, of dat dat door de vertaling komt is niet geheel duidelijk.

Het verhaal van De kille maagd heb ik eerder gezien in een aflevering van Brother Cadfael, en ik denk dat ik de verfilming voor de verandering een keer beter vond dan het boek. Denk, want dat ik de televisie uitzending zag is ook alweer een tijdje geleden. Evengoed heb ik mij best vermaakt met het boek, leuke twist ook, met Cadfael die er achterkomt dat hij een zoon heeft.

(Ellis Peters - De kille maagd)