Ik schreef een kleine twee jaar geleden al dat Hart der duisternis een boek is om te herlezen en nu ik dat gedaan heb zeg ik dat opnieuw. En een volgende keer misschien eens in het Engels omdat hoe goed de vertaling van Bas Heijne ook is er zinnen zijn die je in het Engels wilt lezen. De befaamde woorden van Kurtz “The horror! The horror!” bijvoorbeeld, even later gevolgd door de bootsjongen met zijn “Mistah Kurtz, he dead”.
Een of ander beeld, een of ander visioen, deed hem fluisterend een kreet slaken – hij schreeuwde het tot twee keer toe uit, een schreeuw die niet meer was dan een ademtocht: “Afgrijselijk! Zo afgrijselijk!”
(Joseph Conrad – Hart der duisternis)
“Anything approaching the change that came over his features I have
never seen before, and hope never to see again. Oh, I wasn’t touched.
I was fascinated. It was as though a veil had been rent. I saw on that
ivory face the expression of somber pride, of ruthless power, of craven
terror–of an intense and hopeless despair. Did he live his life again
in every detail of desire, temptation, and surrender during that supreme
moment of complete knowledge? He cried in a whisper at some image, at
some vision,–he cried out twice, a cry that was no more than a breath–
“‘The horror! The horror!’
“I blew the candle out and left the cabin. The pilgrims were dining in
the mess-room, and I took my place opposite the manager, who lifted his
eyes to give me a questioning glance, which I successfully ignored.
He leaned back, serene, with that peculiar smile of his sealing the
unexpressed depths of his meanness. A continuous shower of small flies
streamed upon the lamp, upon the cloth, upon our hands and faces.
Suddenly the manager’s boy put his insolent black head in the doorway,
and said in a tone of scathing contempt–
“‘Mistah Kurtz–he dead.’