Monthly Archives: January 2010

Max (en de Wild Things)

Posted on by
Reply

Als kind ben ik nooit voorgelezen uit Max en de Maximonsters van Maurice Sendak, vermoedelijk niet christelijk genoeg. En nu als vader heb ik het volgens mij ook nooit voorgelezen. Geen idee waarom niet. In ieder geval staat het niet in de kast.

En nu is dat verfilmd door Spike Jonze, en schreef Dave Eggers het scenario, en bewerkte dat vervolgens tot roman. Een roman voor alle leeftijden, maar wat mij betreft toch meer geschikt voor een wat jongere leeftijd dan de 39 jaar die ik tel. Aardig vermaak, en ik ben ook erg nieuwsgierig naar de film, maar lang niet zo indrukwekkend als Wat is de Wat.

(Dave Eggers – Max (en de Wild Things))

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Posted on by
1

Bijna vijf jaar lang stond Extreem luid & ongelooflijk dichtbij ongelezen in de kast. Enerzijds was ik nieuwsgierig naar het boek, anderzijds was ik bang dat het een sentimenteel en/of patroistisch verhaal zou zijn. Uiteindelijk blijkt het geen van beide te wezen. Meer nog dan Laagland is Extreem luid & ongelooflijk dichtbij een nine-eleven roman. Oskar is zeven als hij zijn vader verliest bij de aanslag, en hoe verwerk je dat. Door het vertelperspectief, door de grafische grapjes, blijft het boek ontroeren zonder sentimenteel te zijn. Knap geschreven en met een hoofdpersoon dat mij nog lang bij blijft.

(Jonathan Safran Foer – Extreem luid & ongelooflijk dichtbij)

Morgen zijn we in Pamplona

Posted on by
Reply

In juli 2007 deed ik ooit een mail interview met Jan van Mersbergen naar aanleiding van zijn toen nieuwste roman Morgen zijn we in Pamplona. Een gezamenlijke kennis stelde voor dat ik eens wat aandacht aan Jan van Mersbergen zou schenken, en ach waarom niet? Door het interview werd mijn interesse wel gewekt, maar tot lezen kwam het niet. Ondertussen heeft hij alweer een nieuw boek uit, Morgen begint het, en volgen we elkaar op twitter maar nog altijd las ik niets. Tot nu.

Zes stieren, twaalf hoorns en het geluid van vierentwintig hoeven die de keien teisteren.

Prachtig hoe van Mersbergen telkens weer weinig woorden nodig heeft om een beeld te schetsen en hoe hij met weinig woorden een spanning weet op te bouwen, en weet vast te houden. Grootse literatuur.

(Jan van Mersbergen – Morgen zijn we in Pamplona)

Schoonmaaktips van een huurmoordenaar

Posted on by
Reply

Toen ik laatst, eindelijk, het eerste seizoen van The Sopranos keek besefte ik nog niet dat die serie met enige regelmaat in de roman Schoonmaaktips van een huurmoordenaar genoemd zou worden. De huurmoordenaar uit de titel moet er maar weinig van hebben, het romantische beeld dat de serie over de maffia neerzet. Sowieso zijn die Talianen maar mietjes vergeleken bij de Kroatische maffia, aldus Tomislav Bokši, bijgenaamd Toxic: “Ik denk eerlijk gezegd dat de Talianen het een beetje verleerd zijn. Als er meer films over je worden gemaakt dan je mensen molt, ben je over je hoogtepunt heen.”

Toxic heeft er 67 gemold. Nummer 66 blijkt achteraf een FBI agent te zijn en op de vlucht neemt hij de identiteit aan van nummer 67, een Amerikaanse televisie evangelist die op weg is naar IJsland. In IJsland, een land zonder leger, zonder moorden en zonder vuurwapens, komt Toxic tot zichzelf.

Het boek begint sterk, in een stijl die doet denken aan Erlend Loe, maar doe mij uiteindelijk toch The Sopranos maar. Net iets meer spanning, net iets meer drama.

(Hallgrímur Helgason – Schoonmaaktips van een huurmoordenaar)

Tussen de aanslagen

Posted on by
2

Toen ik laatst, eindelijk, Slumdog Millionaire keek besefte ik pas hoe een goed boek eigenlijk De witte tijger is. Toen ik kort daarop de nieuwe roman van Aravind Adiga zag liggen was er dan ook weinig twijfel, die moest gekocht en snel gelezen worden.

En ook met Tussen de aanslagen heeft Adiga een sterke roman neergezet. Centraal staat de stad Kittur, een doorsnee provinciestadje met zo’n 190.000 inwoners. Een enkeling heeft het daar goed, mensen als Mabroor Engineer, de rijkste man van de stad, Anand Kumar, Kittur’s parlementslid en Broeder, een ritselaar die overal wel een vinger in de pap heeft zitten, of het nu gaat om busvervoer of prostitutie. Maar voor de meeste mensen in Kittur is het overleven. Tussen de aanslagen vertelt de verhalen van deze mensen en is daarmee wederom een roman die een verrassende inkijk in het moderne India geeft.

(Aravind Adiga – Tussen de aanslagen)