Bijna vijf jaar lang stond Extreem luid & ongelooflijk dichtbij ongelezen in de kast. Enerzijds was ik nieuwsgierig naar het boek, anderzijds was ik bang dat het een sentimenteel en/of patroistisch verhaal zou zijn. Uiteindelijk blijkt het geen van beide te wezen. Meer nog dan Laagland is Extreem luid & ongelooflijk dichtbij een nine-eleven roman. Oskar is zeven als hij zijn vader verliest bij de aanslag, en hoe verwerk je dat. Door het vertelperspectief, door de grafische grapjes, blijft het boek ontroeren zonder sentimenteel te zijn. Knap geschreven en met een hoofdpersoon dat mij nog lang bij blijft.
(Jonathan Safran Foer – Extreem luid & ongelooflijk dichtbij)
Mooi, he? Ik ben het nu aan het lezen en ben getroffen door de one-lines en de beeldende karakters. Het is het eerste boek dat ik in een lange tijd weer lees en volgens mij een mooie start terug naar lezen.