Monthly Archives: March 2010

Storm 24: De bronnen van Marduk/Storm 25: Het rode spoor

Posted on by
Reply

Pas als deel 25 in de winkel ligt merk ik dat ik het eerdere deel 24 gemist heb. En dan moet je nog flink je best doen om zo’n toch redelijk recente titel nog op de kop te tikken.

Hoewel ik nog steeds mijn twijfels heb over deze nieuwe De kronieken van Pandarve vertellingen, wat mij betreft zijn de kronieken met De Armageddon Reiziger toch echt voldoende afegrond, zijn de verhalen in De bronnen van Marduk en Het rode spoor een hele verbetering ten opzichte van De navel van de dubbele god. Martin Lodewijk valt met zijn verhaal in herhalingen, want wederom zoekt Marduk naar de anomalie, maar vooralsnog is het vermakelijk.

(Molenaar, de Vos & Lodewijk – Storm 24: De bronnen van Marduk/Storm 25: Het rode spoor)

Amerikaans riool

Posted on by
2

Amerikaans riool is het eerste deel van de Underground USA trilogie van James Ellroy. Twee gedachten:

1) Wat een ontzettend goed geschreven fascinerend verhaal. Wat prachtig hoe Pete Bondurant, Kemper Boyd en Ward Littell om elkaar heen dansen en telkens van rol verwisselen. Wat een huiveringwekkend, duister einde. Wat een overtuigende complottheorie. Wat een boek!

2) Kan dat zomaar, allerlei bestaande personages woorden en daden laten doen die in werkelijkheid nooit meer zijn geweest dan geruchten? Jimmy Hoffa pleegt in dit boek moorden, verduisterd geld en koopt politici om. JFK heeft vrijwel iedere avond een andere vrouw in zijn bed liggen. Vader Joe Kennedy heeft sterke banden met de maffia als financier. Er wordt nogal wat beweerd en gepresenteerd alsof het keiharde feiten zijn.

Evengoed nieuwsgierig naar de overige twee delen.

Nagekomen gedachte: wat een raar idee, een quote van Martin Bril op de achterflap. En ja, ik weet ook wel dat Amerikaans riool in 1996 voor het eerst in vertaling verscheen.

(James Ellroy – Amerikaans riool)

Corpus delicti

Posted on by
Reply

Corpus delicti, een proces van Juli Zeh is zo’n ScienceFiction roman waar ik vorig jaar zo naar op zoek was. En dan is Corpus delicti niet eens bedoelt als ScienceFiction, maar slechts een roman die zich in de nabije toekomst afspeelt.

De Raad voor de Volksgezondheid en Zorg adviseerde eerder dit jaar om rokers, niet-sporters en mensen met overgewicht meer verzekeringspremie te laten betalen. In Corpus delicti gaat Juli Zeh nog een stap verder: ziek zijn is verboden. Sporten is verplicht, er wordt digitaal geregistreerd of je wel genoeg kilometers op je hometrainer aflegt, alcohol, nicotine en cafeïne zijn verboden stoffen, ieder mens is gechipt om snel de gezondheidstoestand af te kunnen lezen en de toiletpot bevat meetapparatuur om de controleren of er geen verboden stoffen worden geloosd. Kotsen boven de pot wordt al geregistreerd aan de hand van een verhoogde zuurtegraad.

Gezondheid is niet iets stars, maar een dynamische relatie van de mens tot zichzelf. Gezondheid dient elke dag te worden onderhouden en gestimuleerd, jaren- en decennialang, tot op de hoogste leeftijd. Gezondheid is geen gemiddelde, maar een verhoogde norm en een individuele topprestatie. Het is de zichtbaar geworden wil, een uitdrukking van wilskracht in duurzaamheid. Gezondheid leidt via de voltooiing van het individu naar de perfectie van de samenleving. Gezondheid is het doel van de natuurlijke levensdrang en daarom ook het natuurlijke doel van de maatschappij, het recht en de politiek. Een mens die niet streeft naar gezondheid, wordt niet ziek, hij is het al.

Net als eerder met Vrije val is Corpus delicti een nagenoeg perfect boek. Actueel, sterk geschreven, een meer dan goed plot en een duister en verontrustend einde.

(Juli Zeh – Corpus Delicti)

Laat de aarde draaien

Posted on by
Reply

New York had daar een handje van. Af en toe schudde de stad haar ziel uit. Overdonderde ze je met een beeld, of een dag, of een misdaad, of een verschrikking, of een schoonheid die zo moeilijk te bevatten was dat je vol ongeloof je hoofd moest schudden.

Kan dat? Een post 9/11 roman die zich afspeelt in 1974? Zo voelt Laat de aarde draaien wel aan. De twin towers staan nog, staan nog voor een klein deel in de steigers zelfs, maar ergens is het noodlot al aanwezig.

Laat de aarde draaien van de Ierse schrijver Colum McCann leest als een hommage aan de twin towers, en als een hommage aan de gewone mensen die daar omheen leven. Maar uiteindelijk valt het boek mij toch tegen. Mooi geschreven, bij vlagen goed zelfs, maar toch iets teveel een verhalenbundel en te weinig roman. Hoewel diverse personages met elkaar te maken krijgen is er wat mij betreft te weinig samenhang om er het label roman aan te hangen.

(Colum McCann – Laat de aarde draaien)

Duel

Posted on by
Reply

Het boekenweekgeschenk van 2010.
Elke jaar weer hebben de christelijke boekhandels wel wat aan te merken op het boekenweekgeschenk, altijd goed voor een boycot en een bijbehorend persbericht. Joost Zwagerman is dit soort critici voor en opent zijn novelle met de zin “Godverdomme, die hand, die vuist!” Als je toch geboycot moet worden, dan maar om een goeie reden.

Eerder dit jaar leende ik Gimmick! bij de bibliotheek. De forum challenge categorie Dichtbij vraagt om een schrijver uit je woonplaats. Dat geeft de keuze uit Joost Zwagerman of ereburgeres Anna Bosboom-Toussaint (Geografisch gezien woon ik dichter bij Sint Pancras dan het centrum van Alkmaar en zou ik nog kunnen smokkelen met Bernlef). Nieuwsgierig of ik Gimmick! nu wel of niet ooit las, koos ik voor Zwagerman. Om na vijftig bladzijden het boek retour te brengen want dat boek is echt niet om te harden. Duel is dus een herkansing, anders moet het toch Bosboom-Toussaint worden. Als dan op bladzijde 14 van Duel de namen Walter van Raamsdonck, Massimo Groen en Theo Eckhardt tegenkom, personages uit Gimmick!, vrees ik het ergste, zeker in combinatie met die veranderde namen voor het Stedelijk museum, het Rijksmuseum en de Kunsthal. Maar uiteindelijk weet het verhaal toch te overtuigen.

Of misschien niet eens zozeer het verhaal, als wel alle kennis over moderne kunst. In Duel versmelt op aangename en overtuigende wijze Joost de romancier met Joost de essayist. Jammer dat het Stedelijk museum nog altijd niet open is, anders ging ik er vandaag nog langs.

(Joost Zwagerman – Duel)