Weer een voor de forum challenge. Jeroen had een doos oude boeken op zolder staan en wie dat wou kon er een krijgen. Wat je krijgt is dan afwachten, maar als ik de verhalen zo lees bof ik dat de “romans” van Gérard de Villiers aan mij voorbij zijn gegaan. Ik mocht mij vermaken met De onkreukbaren van Eliot Ness en Oscar Fraley. Inderdaad, die van de film.

De onkreukbaren is een boekje zoals ze tegenwoordig niet meer worden geschreven, zo’n true-crime memoire zou tegenwoordig minstens 400 bladzijden tellen. Fraley, want hij is degene die het boekje schreef, Eliot Ness gaf slechts zijn goedkeuring, schrijft in een kort en bondige stijl, eerste persoon enkelvoud, over de strijd van tien niet corrupte agenten tegen Al Capone en zijn met grijze hoedjes getooide gang, met een spannend jongensboek als gevolg. In Amerika was dat goed voor anderhalf miljoen verkochte boeken, geen gekke score.

De Nederlandse vertaling verscheen in 1966 bij de Zuid-Nederlandse uitgeverij N.V., en is van de hand van Faber Heersema, de broer van Heere Heeresma, die zelf ook tweetal thrillers op zijn naam heeft staan. Ten opzichte van de oorspronkelijke versie ontbreekt het voorwoord en het nawoord waarin Fraley een en ander in historisch perspectief zet.

Wat ook ontbreekt is de fameuze scène in het station waarmee de film eindigt. Die is er blijkbaar door Brian de Palma bij verzonnen. Een leuk boek, maar de film is beter.

(Eliot Ness & Oscar Fraley – De onkreukbaren)