Leuk hoor, zo’n filosofisch meesterwerk, maar soms wil je gewoon alleen maar een goed verhaal lezen. Ontspannen lezen in plaats van inspannend lezen. Haruki Murakami leek mij daar een prima keuze voor, en De jacht op het verloren schaap stond sinds 31-08-2007 ongelezen in de kast. (leuk als je het kassabonnetje er tussen laat zitten)

De jacht op het verloren schaap is ook een prima keuze, maar bleek evengoed toch nog de nodige filosofische bespiegelingen te bevatten. Over waarom dingen een naam nodig hebben bijvoorbeeld.

‘Zoet maar, zoet maar,’ zei de chauffeur in de richting van de kat, maar hij stak er wijselijk zijn handen toch maar niet naar uit.
‘Hoe heet hij?”
‘Niets. Hij heeft geen naam.’
‘Hoe roept u hem dan?’
‘Ik roep hem niet,’ zei ik. ‘Hij bestaat gewoon.’
‘Ja, maar hij zit toch niet de hele tijd stil? Hij beweegt zich toch uit eigen vrije wil? Het wil er bij mij niet in dat iets dat zich uit eigen vrije wil kan bewegen, geen naam heeft.’
‘Sardines bewegen zich uit eigen vrije wil, maar daarom geef je ze nog geen naam!’

De jacht op het verloren schaap is de eerste Murakami, de eerste althans die vertaald is en als dat aan Murakami ligt blijft dat ook zo. Maar desondanks ook al een echte Murakami. Grappig ook dat het liedje South of the border, ook hier al vernoemd wordt, later in zijn carrière zou dat liedje een compleet boek opleveren.

Het nawoord van vertaler Jaques Westerhoven, inclusief interview met de auteur, is een prima aanvulling. Mooi om een verklaring te lezen voor zijn “langdradige vertaling“.

(Haruki Murakami – De jacht op het verloren schaap)