Een man met zijn zoontje in een post-apocalyptische wereld, reizend van niks naar nergens. Ik heb het vaker gelezen, in De Donkere Toren reeks van Stephen King bijvoorbeeld (ik kreeg spontaan zin om De scherpschutter te herlezen), of in De beproeving van diezelfde Stephen King, en ook I am legend van Richard Matheson kwam in mijn gedachten op. De quotes uit de juichende recensie achterop (“De weg dus, is voor mij hét boek van het decenium”) snap ik dan ook niet zo goed. Literaire critici lezen geen Stephen King vermoedelijk.

Neemt niet weg dat Cormac McCarthy met De weg een prima boek geschreven heeft. Zijn vrij kale taal past prima bij het kale landschap dat hij beschrijft. Huiveringwekkend is hoe hij beschrijft hoe de wereld zo geworden is:

De klokken bleven om 01.17 uur stilstaan. Een lange zeis van licht en dan een reeks diepe schokken. Hij stond op en liep naar het raam. Wat is er? zei ze. Hij gaf geen antwoord. Hij liep de badkamer in en drukte op de lichtknop, maar de stroom was al uitgevallen. Een doffe roze gloed in het venster. Hij liet zich op één knie zakken en trok aan de knop om de stop in bad te doen, daarna draaide hij beide kranen zo ver mogelijk open. Ze stond in haar nachthemd in de deuropening en omklemde de deurpost, met één ondersteunende hand om haar buik.
Wat is er? zei ze. Wat gebeurt er?
Weet ik niet.
Waarom ga je in bad?
Ik ga niet in bad.

Een licht nadeel aan het boek, buiten het feit dat het al een weinig origineel gegeven is, is het sombere gehalte. Bij Stephen King is er toch nog altijd een straaltje toekomst, bij Cormac McCarthy gaat de man uiteindelijk ook dood en blijft het kind alleen achter. Tussen andere mensen weliswaar, maar die worden zo consequent slecht afgeschilderd dat je het ergste vreest.

(Cormac McCarthy – De weg)