Hoeveel stokpaardjes kan je in een boek stoppen? Maarten ‘t Hart stopt zo’n beetje al zijn stokpaardjes in Lotte Weeda. De naar hem gemodelleerde hoofdpersoon drinkt thee in plaats van koffie, en moppert geregeld over koffieconsumptie van anderen; kweekt zijn eigen groente, en moppert geregeld over bespoten supermarktgroente; is vegetarisch, en moppert over vleesconsumptie van anderen. Een stortvloed aan planten en dierennamen passeert de revue, de nodige bijbel en psalm citaten vliegen om je oren en allerlei piano en orgelcomposities van een handvol componisten met J.S. Bach in het bijzonder worden beschreven, soms met orgelregisters en al. Er is kritiek op Schiphol, op de politiek tijdens de MKZ crisis en vogelpest, en op de Hilversumse media. En als slagroom op de taart loopt er ook nog een transseksueel rond.
Het idee van het verhaal is aardig: fotograaf doet een 100 strangers. Tweehonderd zelfs, en vervolgens gaan er van die 200 een aantal dood. Waan, massahysterie of duistere krachten? Maar ‘t Hart komt met nog een verhaal, gebaseerd op de komkommertijdwaan over een ontsnapte gifslang in Enkhuizen. Vervolgens vergeet hij beide verhalen en loopt de hoofdpersoon met zijn hond tientallen pagina’s rond, al mopperend.
(Maarten ‘t Hart – Lotte Weeda)
Toch is het best een aardig boek.
Hoewel dat gedweep met Bach (hoe mooi de Bach-composities ook kunnen zijn) af-en-toe een beetje doorschiet.
Je ziet het ook terug in z’n persoonlijk kroniek 1999 (prive-domein-uitgave) “Een deerne in lokkend postuur”.