De vijfde hoofdzonde is gemakzucht, het vijfde deel in de serie De zeven zonden van poemapockets is Secret window van Stephen King. Eigenlijk een verhalenbundel met twee verhalen daarin, eerder uitgegeven als Tweeduister. En die stond al in de kast, dus gemakzuchtig als ik ben heb ik die uit de kast getrokken.

Het eerste verhaal uit die bundel is De engelieren. Minstens een keer gelezen, en minstens twee keer de verfilming gezien. Gemakzuchtig als ik ben sla ik die deze keer over. Secret window heb ik echter nooit gelezen, nog gezien (verfilmd met Johnny Depp). In de uitgave uit 1990 heet het verhaal overigens nog Het geheime raam. Het is een vorm van gemakzucht waardoor uitgeverijen er voor kiezen om de titel van de verfilming als boektitel te nemen. De originele titel van Het geheime raam luidt trouwens Secret window, secret garden.

Al lezende besef ik dat er twee soorten Stephen King verhalen zijn. Verhalen waar de werkelijkheid verdraaid is, zoals bijvoorbeeld De engelieren en The mist, en verhalen die de psyche van de mens verkennen, Het meisje dat hield van Tom Gordon, Lisey’s verhaal en het nu gelezen Secret window. Die eerste categorie bevalt mij duidelijk beter.

Secret window is een Jekyll en Hyde variant, het verband met gemakzucht als vijfde hoofdzonde wat mij betreft te ver gezocht. Of misschien was die keuze er ook wel een van gemakzucht, wie zal het zeggen?

(Stephen King – Secret window)