En toen was Cormac McCarthy zomaar ineens een grote kanshebber voor de Nobelprijs voor de literatuur. Dat maakt nieuwsgierig naar de rest van zijn werk na het goed bevallen De weg. De Nobelprijs ging uiteindelijk naar Mario Vargas Llosa maar De grenstrilogie lag ondertussen hier in huis.

Dit keer geen apocalyptische toekomstvisie maar een cowboy verhaal in het eerste boek Al de mooie paarden. Ook dat is goed voor lange, eenzame tochten door een stoffig verlaten landschap waarin andere mensen meestal vijandig gezind zijn. Toch gloort er wat meer hoop in dit boek, hoewel McCarthy ook een paar keer gevaarlijk langs de bouquetreeks romantiek glijdt.

Jammer is dan weer dat uitgeverij de arbeiderspers een aanfluiting maakt van de achterflap. De beloofde jaren dertig blijkt na lezing 1949 te zijn en ik heb sterk de indruk dat de andere twee verhalen in deze trilogie niet veel eerder afspelen. Een klein smetje op een verder prima uitgave.

(Cormac McCarthy – Al de mooie paarden)