[Al lezende kreeg deze beschouwing zijn vorm]
Tussen 25 maart en 26 augustus 1996 verscheen er maandelijks een dunne pocket met daarin een aflevering van de serie thriller De groene mijl. Ik heb ze toen alle zes gespaard maar nooit gelezen. Ik wilde ze alle zes hebben en dan in één keer door kunnen lezen, maar toen deel 6 eindelijk uit was las ik wat anders en De groene mijl raakte in de vergeethoek. Later was er de film The green mile, een van de betere Stephen King verfilmingen. De betere films zijn vaak naar mindere boeken, de betere boeken leveren vaak mindere verfilmingen op.
De film is ondertussen genoeg naar de achtergrond gezakt om de boekjes eens te gaan lezen. En aangezien het een serie thriller is, is een serie recensie misschien ook wel een goed idee.
Deel 1: De twee dode meisjes
Het begint met een voorwoord. Er zijn maar weinig schrijvers bij wie een voorwoord mij kan boeien. Stephen King is een uitzondering. In een open brief aan de lezer, 27 oktober 1995, geeft King uitleg over de totstandkoming van deze serie thriller, dat Charles Dickens ook veel van zijn romans als feuilletons had gepubliceerd, en over de tientallen woedende brieven per week waarin het volgende boek in De donkere toren cyclus wordt geëist. Hoe De groene mijl gaat aflopen weet King zelf ook nog niet.
Wordt vervolgd. Zo eindigd De twee dode meisjes. Toch is het ook opvallend afgerond. De diverse karakters worden geïntroduceerd, waarbij opvalt dat John Coffey (“als koffie om te drinken, maar dan anders gespeld”) mij doet denken aan Anthony Carter uit De oversteek.
Tot besluit bevat De twee dode meisjes een Stephen King biografietje van de hand van vertaler Ben van Maaren (die voor zover ik heb kunnen nagaan nooit een King boek vertaald heeft). Leuk om daarin te lezen over Blaze: “Ook dit verhaal is nooit voorbij het manuscriptstadium gekomen.”
Deel 2: De muis
In De muis staat Mr. Jingles/Steamboat Willy centraal, de muis van gevangene Delacroix, en Percy Wetmore, de sadistische bewaker. Het geheel eindigd met een cliffhanger van jewelste.
Het verbaasd mij dat er ook nu weer een Belgisch prijsstickertje op dit deeltje zit, wederom 50 frank. Was het dan de zomer van 1996 dat ik in België op vakantie was en heb ik dan niet maandelijks een deeltje gekocht, toen?
Deel 3: Coffey’s handen
Ineens krijgt het verhaal een bovennatuurlijk randje. John Coffey geneest Paul Edgecomb van zijn blaasontsteking door middel van een handoplegging. Alleen Stephen King kan zoiets opschrijven dat het volstrekt geloofwaardig klinkt.
Voor in het boek een stempel van Zwaan & ter Burg en in potlood de prijs van zeven gulden vijftig. Best prijzig voor die 92 bladzijdes.
Deel 4: De vreselijke dood van Eduard Delacroix
De electrische stoel, en hoe vreselijk mis dat kan gaan. Met dank aan de sadistische bewaker Percy. John Coffey herhaalt zijn trucje nog een keer, dit keer met de muis.
Nu weer een Belgisch prijsstickertje, 150 frank. En achterin 10 pagina’s lang een overzicht van reeds verschenen Stephen King romans, met synopsis.
Deel 5: Nachtreis
“De serie thriller neemt een wending” staat er op de cover, maar eigenlijk is het meer een logisch gevolg van alle voorgaande deeltjes. John Coffey brengt een nachtelijk bezoek aan de directeur van de gevangenis om diens vrouw te genezen. Dat hij niet de dader is van datgene waar hij voor veroordeeld is, is wel duidelijk. Wat dat betreft is mijn vergelijking met Anthony Carter eerder goed gevonden.
Behalve het verhaal in 1932 is er ook nog het verhaal van de oude bejaarde Paul Edgecomb die zijn memoires schrijft in een bejaardentehuis, en die ene verpleger die zoveel weg heeft van Percy, benieuwd of dat nog tot een bevredigend eind wordt gebracht, of dat dat enkel diende om de losse deeltjes aan elkaar te lassen.
Als extraatje ditmaal een voorpublicatie uit De regelaars van Richard Bachman, te verschijnen oktober 1996.
Deel 6: Coffey op de mijl
En dan neemt de serie thriller alsnog een wending. Bij alle eerdere deeltjes was er herkenning vanwege de film maar het slot wist mij toch te verrassen. Ook het voorverhaal, zoals Stephen King het verhaal van de oude Paul Edgecomb in het nawoord noemt, komt tot een bevredigend einde. Al met al een erg goed King verhaal.
(Stephen King – De groene mijl)