Een essay in het kader van de Maand van de filosofie over intiem kapitaal in tijden van Facebook, Geen Stijl en Wikileaks. Vooral de eerste helft, over Facebook, weet mij te boeien. Wie noem je een vriend? Wie laat je wel toe en wie niet?
Vanwege mijn werk heb ik een zelf een afgesloten profiel. Mijn cliënten hoeven ten slotte niet alles van mij te weten. Dat betekend wel dat mensen alleen je status kunnen zien als ze met je bevriend zijn. Op dit moment heb ik de policy dat ik mensen alleen toe laat als ik ze in het echte leven ooit ontmoet heb. Bij Facebook ben je vrienden, en niet zoals bij Twitter volger. (Mijn Twitter is ook afgeschermd, maar in principe mag iedereen dat volgen) Maar zelfs als je iemand ontmoet hebt ben je nog geen vrienden. Vrienden worden op Facebook betekend niet alleen dat iemand mijn updates krijgt te lezen maar ook dat ik de updates van de ander in de news feed krijg. En zit ik te wachten op de updates van iemand die ik ooit een keer bij de een of andere meeting ontmoet heb? Voegt het wat toe? Krijg ik niet een hele reeks privé meuk over me heen met foto’s van familiefeestjes?

Antwoorden geeft Stine Jensen hierop niet. Echte vrienden is een leuk en goed leesbaar boekje maar voorlopig heb ik meer vragen dan antwoorden. Ach ja, filosofie.

Eén keer trek je de conclusie
Vriendschap is een illusie

(Stine Jensen – Echte vrienden)