Een paar maanden geleden las ik een essay getiteld The Stockholm Syndrome Theory of Long Novels. Na lezing besloot ik dat het tijd werd voor een dikke roman. Na enig zoeken werd dat Lelieblank, scharlakenrood van Michel Faber. Met 955 bladzijden een alleraardigst boek om het Stockholm syndroom op te roepen. Half juli begon ik aan dit boek, nu, half oktober, is het uit. Ik las van alles tussendoor, vanwege allerlei redenen. Aan het boek lag het in ieder geval niet. En gelukkig is Lelieblank, scharlakenrood een boek dat je gerust weg kunt leggen en een week later weer op kunt pakken zonder de draad kwijt te raken. NRC noemt het een meesterlijke literaire soap, en een betere beschrijving zou ik zo snel niet weten al betwijfel ik of er over vijf jaar nog veel is blijven hangen van dit boek.

(Michel Faber – Lelieblank, scharlakenrood)