(eigenlijk zou ik geen woorden meer vuil maken aan) James Worthy en De dood van Bunny Munro hebben opvallend veel gelijkenis qua thema. James Worthy en Bunny Munro, de een ziet zichzelf als de ongekroonde befkoning van de lage landen, de ander beschouwt zichzelf als neuktijger, zijn allebei verlaten door hun grote liefde en beide zijn op zoek naar verlossing. Het verschil is dat Nick Cave kan schrijven en James Worthy… Ach nee, ik heb er al genoeg woorden aan vuil gemaakt. Door James Worthy was ik wel bang dat De dood van Bunny Munro dezelfde kant op zou gaan maar Cave vaart al snel zijn eigen koers.

Het mooie aan De dood van Bunny Munro is de voortdurende dreiging die in de lucht hangt. De spokende Libby, de roodgeschilderde en van hoorntjes voorziene seriemoordenaar die via krant en televisie steeds dichterbij komt, en de bruine Dudman betonmixer met de getatoeëerde arm uit het raam die telkens in het verkeer opduikt. Als lezer verwacht je een apocalyptisch einde en gelukkig stelt Cave daarin niet teleur.

Als je dit boek vergelijkt met de muziek van Nick Cave, dan komt Murder Ballads het meest in de buurt. Zoet, zwart en triest.

(Nick Cave – De dood van Bunny Munro)