Ik lees weinig vrouwelijke schrijvers, waarom weet ik niet maar het is een feit dat het zo is. Marja Pruis schrijft daar over in Kus me, straf me. Over het verschil tussen schrijvers en schrijfsters.

Mannen maken literatuur. Vrouwen schrijven vrouwenboeken.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden. Desondanks schrijft Pruis in haar beschouwingen vaak over schrijfsters. En dat geeft een nieuwe blik op boeken. Zo las ik zelf nooit Jane Eyre van Charlotte Brontë (en ik zie mezelf dat ook niet zo snel doen) maar weet ik nu dankzij Pruis dat er opvallende overeenkomsten zijn tussen Jane Eyre en het recent door mij gelezen (en ook door Pruis trouwens, in een tweetal beschouwingen wordt dit boek genoemd) Lelieblank, scharlakenrood. En dat las ik dan weer wel, want geschreven door een man.

Een ander onderwerp waar Pruis over schrijft is het recenseren van boeken:

De inzet van mijn recensies werd juist altijd persoonlijk; ik bracht mijn eigen leesgeschiedenis, associaties en smaak nadrukkelijk in, omdat die immers ten grondslag lagen aan mijn beoordeling.

Daar herken ik mij zelf in, het wijkt een weinig af van wat ik hier doe. Hoewel ik wat ik hier doe niet beschouw als ‘recenseren’.

Kus me, straf me is een vreemd samengesteld boek; boekbeschouwingen, persoonlijke beschouwingen (over de beleving van 9/11, of over een dementerende moeder in een verzorgingstehuis), een reisverslag en enkele korte verhalen. Desondanks werkt het. Ik lees weinig vrouwelijke schrijvers, maar van dit boek heb ik genoten.

(Marja Pruis – Kus me, straf me)