Honderd jaar nadat het verhaal geschreven werd kwam er dan eindelijk een verfilming. John Carter. Een Disney productie. Een jammerlijke flop. Desondanks ben ik er nieuwsgierig naar. Net als naar het boek.
Edgar Rice Burroughs ken ik alleen van Tarzan. Van Johnny Weismuller en meer nog van de Disney tekenfilm. Het originele verhaal las ik nooit. Maar net als A princess of Mars tegenwoordig rechtenvrij, dus gratis via iTunes te downloaden, en aangezien die laatste titel prima bevallen is gaat Tarzan of the Apes binnen afzienbare tijd ook nog wel gelezen worden.
Terug naar A princess of Mars. Het eerste deel, van elf, uit de Barsoom reeks. (Barsoom is hoe de marsmannetjes Mars noemen) Het is een wonderlijk boek, een wonderlijk verhaal. Het begint als een cowboy verhaal met John Carter die achter de indianen aan gaat. Vervolgens schuilt hij in een grot, treed uit zijn lichaam en beland op Mars alwaar hij gevangen genomen wordt door de groene marsmannetjes. Via gevechten weet hij op te klimmen tot commandant, blijken er ook rode marsmannetjes te zijn, ontmoet de prinses uit de titel, raakt verliefd, weet de groene marsmannetjes te verenigen, komt de rode marsmannetjes te hulp met de groene als die in gevecht zijn met andere rode, wint zodoende de prinses, trouwt met haar en leeft nog lang en gelukkig. Tot de lucht op Mars op is en hij weer bijkomt in de grot waar het allemaal begon.
Soms wat houterig geschreven maar al met al toch wel vermakelijk. Ook het vervolg The Gods of Mars is gedownload, dus wordt ongetwijfeld vervolgt.
(Edgar Rice Burroughs – A princess of Mars)
Klein, maar fijne graphic novelle over puberleed en jongvolwassene leed. De grens tussen Dirkjan, de reeks waarmee Mark Retera bekend is geworden, en auto-bio is uiterst dun. Geen humor dit keer, hoewel er evengoed wat valt te lachen, in de categorie leedvermaak.
