Boeken

2009 stond in het teken van de 999 Challenge. In negen categorieën negen boeken lezen, 91 totaal. Ondanks dat ik net als in 2008 90 boeken las kwam ik met de challenge niet verder dan de 77 bovenstaande boeken. Wat dat betreft viel het flink tegen om boeken te “moeten” lezen. Vooral Science Fiction bleek een ramp te zijn.

Een boek las ik niet uit: Pilaren van de aarde van Ken Follet was een opsomming van seksueel en fysiek geweld zonder dat dat ergens toe leidde. Jammer, want ik had er hoge verwachtingen van. Samen met het laatste boek van het jaar, Op drift in paradoxen van Charles Harness, was Pilaren van de aarde het slechtste wat ik dit jaar las.

Ook niet uitgelezen, maar dat nog wel van plan, zijn Gevangen van Stephen King (dat had de laatste in de meer dan 500 bladzijden categorie moeten worden), De rest is lawaai van Alex Ross (dat had de laatste in de boeken waar muziek in zit categorie moeten worden) en De reis van de Beagle van Charles Darwin (wat de laatste in de categorie geschiedenis had moeten worden). Bij elkaar zo’n 600 gelezen bladzijden.

Tot het beste dat ik las behoren De aankomst van Shaun Tan, Kafka op het strand van Haruki Murakami, De paleisraad van Stephen L. Carter, Gerechtigheid van Stieg Larsson en De witte tijger van Aravind Adiga.

Voornemens voor 2010 zijn om nu eens wat minder te lezen. Het oorspronkelijke uitgangspunt om een boek per week te lezen lijkt mij een mooi streven. Minder kopen en eens wat vaker gebruik maken van de bibliotheek pas is een ander streven. Met het forum doen we een 101010 Challenge en daar zal ik ook een bijdrage aan leveren, 10 boeken moet lukken.

Vijf complete jaargangen Van het boekenfront zitten er op, 429 boeken werden gelezen en gewogen in die periode. Op naar het volgende lustrum, op naar een nieuw boekjaar.

Dankzij de WPtouch plugin is deze website nu ook goed toegankelijk met de iPhone en andere smartphones. Niet noodzakelijk, maar het kan dus waarom niet? De threaded comments werken helaas niet, dat is een klein minpuntje. Aan de andere kan, de plugin is nog volop in ontwikkeling dus wie weet komt dat ooit nog eens.

Update: in Opera Mini werkt dit dan weer niet (althans, niet volgens de online Opera Mini Simulator).

90 boeken las ik in 2008. 16 minder dan in 2007, 1 minder dan in 2006. Een prima aantal om de 999 challenge met vertrouwen tegemoet te zien.

Geen enkel boek werd dit jaar niet uitgelezen, blijkbaar heb ik mijn boeken met zorg uitgekozen. Wel las ik van veel schrijvers meerdere boeken: 11x Stephen King, 4x Jac. Toes, 4x Håkan Nesser, 3x Chuck Palahniuk, 3x Erlend Loe, 3x Barry Eisler en nog een hele reeks schrijvers van wie ik “slechts” 2 boeken las. Opvallend is ook dat veel boeken die ik las uitgegeven zijn door De Geus: 15 stuks in totaal.

2008 was voor mij het jaar van de Noorse literatuur. Met Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? van Johan Harstad dacht ik het beste van boek 2008 wel te hebben gelezen, maar De halfbroer van Lars Saabye Christensen bleek nog net even beter te zijn. Daarnaast waren er nog 3 mooie romans van Erlend Loe.

Voor spanning was echter Zweden the place to be. Håkan Nesser was de ontdekking van het jaar, hoewel het debuut Vuurvreter van Kristian Lundberg ook veelbelovend was. Zijn tweede roman Poortwachter verschijnt in 2009 in Nederlandse vertaling. Maar de enige thriller die mij tot diep in de nacht wakker wist te houden komt van Stieg Larsson. Mannen die vrouwen haten is een pageturner van de bovenste plank. Het vervolg De vrouw die met vuur speelde was ook prima, maar toch niet van het niveau van eerst genoemde. In 2009 hoop ik het slot van deze Millennium trilogie, Gerechtigheid, te lezen.

Het slechtste boek van 2008 was zonder twijfel Maak jezelf maar klaar van Elsbeth Etty, maar ach, daar heb ik genoeg woorden aan vuil gemaakt.

Als experiment kan vanaf heden ook gereageerd worden hier op Vanhetboekenfront, vooralsnog tot 2 weken na plaatsing van een artikel. Eens zien of dat nu wel of geen meerwaarde heeft.

Voor nu: op naar de challenge, op naar een nieuw boekjaar!

Met nog een maand in 2008 te gaan is dit een goed moment om de plannen voor volgend jaar bekend te maken. Ik heb besloten om de 999 challenge op Librarythings aan te gaan. 9 categorieën, elk met 9 boeken, te lezen voor het einde van 2009. En voor wie van een extra uitdaging houdt: te lezen voor 9 september 2009. Dat zal ik niet halen, De vrouw met de moedervlek was vorige week het 80ste boek dat ik in 2008 las. Dat geeft mij dus nog een maand voor het 81ste boek, en de zekerheid dat ik geen gebruik zal hoeven te maken van de vereenvoudigde challenge regel: 9 boeken mogen in twee categorieën vallen.

Op een aparte pagina zullen de vorderingen te volgen zijn. Nu staan daar alvast de 9 categorieën, allen voorzien van een mooie titel, en bij elke categorie een aantal leessuggesties: boeken en/of schrijvers die nodig eens gelezen moeten worden alsmede een paar aangekondigde of recent verschenen titels die ik graag wil lezen. Gelezen boeken verschijnen met link naar de betreffende beschouwing op deze pagina. Aan het einde van de challenge is er dan een lijst met 81 boeken, de suggesties zijn dan weg(gelezen).

“Ik zal er na de verbouwing nog minder kunnen vinden dan voorheen…”, schreef ik eerder. En inderdaad. Gelikte winkel, fris geverfd, nieuwe schuifdeur in plaats van regelmatig weigerende draaideur, fraaie opstelling (van alle boeken wordt de voorkant getoond, in plaats van de rug). Maar ook: niet veel meer titels dan in de gemiddelde stations AKO, CD’s en DVD’s (dezelfde als bij de Free Record Shop, V&D, Blokker), games (dezelfde als bij de Free Record Shop, V&D, Bart Smit), en vooral veel religieuze boeken (in een poging tot specialisatie?).
De laatste keer dat ik er was, een week of vier geleden, was de winkel compleet uitgestorven. En dat terwijl de stad vol met toeristen is. Zes man personeel haalt nog maar eens het stof van de boeken af, herplaatst wat. Tot 3 keer toe vraagt één van hen of ik kan vinden wat ik zoek, en zo niet, dat het dan besteld kan worden, dat ik dan vooral naar ze toe moet komen. Met lege handen vertrek ik weer. En blijkbaar niet als enige, de boekhandel staat vanaf heden te koop.

De boekenweek is weer voorbij. Persberichten spreken over alweer een geslaagde editie, en bovendien: het 25 miljoenste boekenweekexemplaar sinds de instelling daarvan werd tijdens deze boekenweek uitgereikt.
Ach ja, dit jaar kreeg ik er maar liefst 3 ingepakt mee naar huis. Bovendien wist ik nog tot twee maal toe een exemplaar te weigeren. Met ieder jaar weer een nieuwe recordoplage gaat in 2013 het 30 miljoenste exemplaar over de toonbank.

Op 104 is de teller blijven staan voor 2007. Dat is twee boeken per week gemiddeld. En dan te bedenken dat ik dit hier ging bijhouden om te zien of ik dat zou redden, een boek per week te lezen. Natuurlijk waren er de nodige dunnetjes en strips, daar tegenover staan twee boeken die de 1000 pagina’s overschrijden.
3 boeken haalde het einde niet, De broers Karamazov kon niet boeien, Mensenjacht was een ver van mijn bed show en van De weg naar Callisto was geen compleet exemplaar te verkrijgen.

Het beste van 2007:
Literatuur: Het schervengericht van A.F.Th.
Spanning: Elantris van Brandon Sanderson
Non-fictie: E=mc² van David Bodanis

2 boeken mogen de titel Het slechtste van 2007 delen:
De dwergen van Markus Heitz was zo on-origineel dat ik sindsdien geen traditionele fantasy meer gelezen heb, en De Jiddische politiebond van Michael Chabon stond zo bol van de literaire vergelijkingen dat elk plezier in lezen vergald werd.

Dankzij ezzulia.nl en misdaadromans.nl heb ik een paar fraaie foto’s van auteurs kunnen maken, het portret van Roel Jansen wist zelfs de pagina’s van de Spits te halen. Voor ezzulia had ik ook nog een boeiend gesprek met Robert Harris.

Voor 2008 zijn er alweer plannen genoeg, op naar een nieuw boekjaar!

Eén groot voordeel van boeken bestellen online, en van het krijgen van recentie exemplaren ook trouwens, is dat daar niet van die vervelende witte stripjes in zitten.

Boekhandel Zwaan & ter Burg is aan het verbouwen. Uit de krant moet ik nu vernemen dat deze verbouwing de zaak wederom een stuk minder maakt: van 17.000 titels naar slechts 5.000 waarbij “Het accent komt te liggen op ‘de hardlopers’”. Ik zal er na de verbouwing nog minder kunnen vinden dan voorheen…

Toen ik tien jaar terug in Alkmaar kwam wonen was Zwaan & ter Burg een grote winkel. Drie verdiepingen, en behalve boeken ook een assortiment software en klassieke muziek. Een kinderafdeling met een lees en speelhoek. Daar is al langer niets meer van over, de cd’s zijn al een paar jaar weg, evenals de software en de lees en speelhoek. Drie verdiepingen zijn teruggebracht naar één, die ook nog eens gedeelt wordt met de ECI. Steeds vaker luide het antwoord op een vraag naar een bepaalde titel “Ik kan het wel voor u bestellen”. Maar dat kan ik zelf ook, en meestal is dat nog sneller ook. Ik hoef er in iedergeval de deur niet meer voor uit.

In Alkmaar blijft er dan nog een echte boekwinkel over: Van der Meulen. Voor een stad van 90.000 inwoners bespottelijk weinig.

Vandaag is er voor het eerst Manuscripta, de feestelijke opening van het boekenseizoen. Nooit geweten dat er zoiets is als een “boekenseizoen”. Naar mijn mening verschijnen er in grofweg drie periode stapels nieuwe boeken op de markt: half oktober tot half december, ivm de sinterklaas en kerst verkoop; half februari tot half maart, ivm de boekenweek; en tot slot half mei tot eind juni, voornamelijk thrillers en luchtige boekjes ivm de vakantieperiode.

Een lezer leest altijd, die heeft geen boekenseizoen nodig.

De stemmen zijn geteld. Volgens mij viel de opkomst tegen, want in plaats van 11 kasten voor de diverse regio’s binnen de provincie is er één top 50 uitgekomen. De top 10 ziet er als volgt uit:

1 De vliegeraar - Khaled Hosseini
2 De Da Vinci code - Dan Brown
3 De eeuw van mijn vader - Geert Mak
4 Het zwijgen van Maria Zachea - Judith Koelemeijer
5 Knielen op een bed violen - Jan Siebelink
6 De ontdekking van de hemel - Harry Mulisch
7 De schaduw van de wind - Carlos Ruiz Zafόn
8 Het huis van de moskee - Kader Abdolah
9 Komt een vrouw bij de dokter - Kluun
10 Boven is het stil - Gerbrand Bakker

Voor de overige 40 verwijs ik naar de site van de organisatie. Het door mij gekozen Turks fruit heeft de top 50 niet gehaald.
In mijn eigen Noord-Hollandse bibliotheek staan 11 van de vijftig gekozen titels.

Nou ja, eigenlijk begint die woensdag pas, maar zowel de Volkskrant als de Trouw hadden dit weekend hun boekenweekbijlage bij de krant zitten. Ook boekenweekgeschenkschrijver Geert Mak is momenteel niet van de televisie weg te slaan, vrijdagavond was hij te gast bij Pauw en Witteman, gisterenavond was hij de eregast in het anderhalf uur durende programma De avond van het Boek en vanavond is er een interview met de schrijver in NOVA. In het kader van het thema LOF DER ZOTHEID – Scherts, Satire en Ironie was er gisteren ook nog eens een uur durende Koot & Bie compilatie rondom het thema boeken, leuk trouwens om weer eens te zien.
En die boekenweek? Daar hoort u niets meer over in de media na het boekenbal. Zot, is het niet?

Ik lees niet alleen graag boeken, ik lees ook graag over boeken. Dus toen ik vandaag het eerste nummer van de boekenkrant zag liggen in de boekwinkel nam ik een exemplaar mee, vijfennegentig eurocent kan mij de kop niet kosten. Het eerste nummer valt echter tegen.
In twintig paginas worden heel veel boeken aangestipt, in heel veel genres, maar daardoor ook erg minimaal. Er is een algemeen artikel over Hella S. Haase, een klein portret van Bernlef, een stukje van het weblog van Gerbrand Bakker (leuk weblog trouwens) en een interviewtje met Kristien Hemmerechts over haar boekenkast (artikel voorzien van foto, maar die kast staat daar dan jammer genoeg weer niet op). De paar leesfragmenten uit recent verschenen boeken zijn te kort om echt een goed beeld van de boeken te geven. De recensies zijn positief, gegeven het uitgangspunt: De Boekenkrant zal geen azijngeurende recensies bevatten. Dat bekoelt te veel de liefde om te lezen. Waardoor het verschil tussen redactionele inhoud en ingezonden mededelingen wel erg vaag wordt.
Kortom, leuk voor mensen die af en toe een boek kopen en door de bomen het bos niet meer zien.

Vorig jaar las ik er 55 en was ik tevreden. Dit jaar las ik er 91 en ben ik vooral verbaasd dat het er zoveel meer zijn. Goed, ik las dit jaar ook weer eens wat strips, maar soms rekende ik wel 5 strips tot één boek. En tot tweemaal toe las ik een omnibus (Aardzee 1 en 2) om die als één enkele titel mee te laten tellen. En sommige boekjes waren dan wel heel dun, andere boeken juist weer behoorlijk dik. Kortom, ik las in 2006 achterlijk veel.

2006 was het jaar van de officiële start van dit boekenlog, het jaar dat ik Ezzulia ontdekte en het jaar dat ik weer lid werd van de bibliotheek. Ik las door het forum vooral meer thrillers, 6x Ian Rankin en 4x Baantjer bijvoorbeeld.

Drie boeken krijgen de titel “beste boek 2006″:
Literatuur: Verwante stemmen van Vikram Seth.
Spanning: Onder N.A.P. van Ton Theunis.
Non-fictie: The complete polysylabic Spree van Nick Hornby.

Het slechtste boek dat ik las is zonder twijfel Dovemansoren van Rinus Ferdinandusse.

En ook dit jaar las ik één boek niet uit: Stephen King’s Liseys verhaal was zodanig saai dat ik halverwege Nick Hornby hoorde roepen:

Please, please: put it down. You’ll never finish it. Start something else.

Op naar een nieuw boekjaar!

Had ik dus gelijk. Van uitstel komt afstel *:

Het zal eenieder inmiddels wel opgevallen zijn: uitgeverij M gaat voortaan door het leven als Mynx.

We verwelkomen u allen graag op www.mynx.nl. Iedereen die zich hier inschrijft voor de nieuwsbrief kan profiteren van de speciale kortingsactie.

Over deze aangelegenheid, de nieuwe website en WARP zal elke WARP abonnee binnenkort per brief geïnformeerd worden.

Die brief kwam vandaag. Inhoud: geen WARP meer (en dus geen jaarlijks premieboek meer), een nieuwe website (ja duh! dat had ik al online gelezen) en een e-mail nieuwsbrief. Prachtig hoor.

Uitgeverij M neemt al sinds de jaren zestig een vooraanstaande positie in bij liefhebbers van science fiction, fantasy en thrillers.

Zo blijkt eens te meer: in het land der blinden is éénoog koning.

* Edit 15-12-06: Met de verandering van naam komt ook een verandering van url. De oude url is onmiddelijk overgenomen door een spamboer waardoor ik hier rechtstreeks linkte naar allerhande fijne pillen.

Fantasyfan heeft nu ook een weblog*. Meteen al slecht nieuws*: de voorjaarseditie van van WARP is voorlopig uitgesteld. Voorlopig ook geen premieboek dus…

* Edit 15-12-06: Met de verandering van naam komt ook een verandering van url. De oude url is onmiddelijk overgenomen door een spamboer waardoor ik hier rechtstreeks linkte naar allerhande fijne pillen.

52 Books, 52 Weeks van LHB was vorig jaar een reden om (weer) over boeken te loggen. “52 boeken, zoveel haal ik nooit”, dacht ik toen. Ik las er vijfenvijftig uit en één niet in 2005. De één zal dat veel vinden, een ander weinig. Ik ben er tevreden over.

Ik las 8 titels van Jan Wolkers, het boekenweek geschenk Zomerhitte zelfs 2 maal. Van Arnon Grunberg las ik de Joodse messias, een boek dat zoveel indruk maakte dat ik nog 2 boeken van hem las, en 1 van zijn heteroniem Marek van der Jagt.

Ik las de nodige fantasy: Eragon en Oudste van Christopher Paolini, de trilogie Het conclaaf der schaduwen en De boodschapper van Raymond E. Feist, en boeken van Jack Vance en Terry Pratchett.

Voor het overige een allegaartje van thrillers, fictie, non-fictie, een aantal delen Bekroond Europa, geslaagde boeken en minder geslaagde boeken.

2 boeken belanden dit jaar gratis op de deurmat: Hemelstof kreeg ik van het perenblog en Klare Taal kreeg ik van WPG uitgevers ter recensie via het (maar matig werkende) BoekBoekLog.

Op naar een nieuw boekjaar!

En dan blijkt de lading ervan deprimerend en pessimistisch te zijn - dat is overigens misschien wel het kenmerk bij uitstek van echte literatuur, namelijk dat ze deprimerend en pessimistisch is.

Arie Storm over Denken aan Bruce Kennedy van Herman Koch.

Ik mag graag door lijstjes spitten. Kijken wat ik al ken, kijken wat het ontdekken waard is.

TIME bracht, enige tijd geleden alweer, de 100 beste Engelse romans sinds 1923.

Ik las er vijf van de honderd, in een Nederlandse vertaling:

The Lord of the Rings - J.R.R. Tolkien
Money - Martin Amis
Neuromancer - William Gibson
On the road - Jack Kerouac
The sheltering sky - Paul Bowles

Dat valt mij altijd weer op: dat ze in het Engelse taalgebied veel eerder geneigd zijn om sciencefiction, fantasy en thrillers in zo’n lijst op te nemen.

Toch echt eens lezen: George Orwell. Zowel Animal farm als 1984 staan in de top 100, en beide heb ik nog nooit gelezen.

Literatuur is een nieuwe kwartaal uitgave van De Groene Amsterdammer.

Wij hopen zo de geïnteresseerde lezer een beeld te geven van de rijkdom van de Nederlandse literatuur. De artikelen worden geschreven door kenners en vaklui. Nieuw onderzoek wordt gepresenteerd, verdedigd en bekritiseerd. Studies en romans worden, ook na de eerste recensies, nog eens uitgebreid gewogen. En mythevorming wordt onder de loep genomen. Aan bod komen boeken over letterkunde, poëzie, nieuwe romans, heruitgaven en wetenschappelijk onderzoek, waarbij de moderne literatuur en de oudere letterkunde beide onze aandacht hebben.

Nu beschouw ik mijzelf als geïnteresseerde lezer, maar wat een draak van een uitgave is dit. In het redactioneel voorwoord (een uitgebreide versie van wat op de site van De Groene Amsterdammer staat), wordt nogal smalend gedaan over de diverse literatuurbijlagen van kranten en weekbladen en boekenglossy’s zelfs. Zelf mag ik de boekenbijlage in Trouw, de Volkskrant en Vrij Nederland graag lezen. En het glossy magazine BOEK vind ik zelfs een aanwinst.

Literatuur is een typografische ramp. Artikelen bestaan uit grote lappen tekst, met weinig witregels. Titels en koptekst zijn in een nauwelijks groter lettertype afgedrukt. En dan de leestekens: «Wat Brouwers’ boek in zijn ogen zo ‹weergaloos interessant› maakt, is de aanval ‹op de zelfvoldane gelijkhebberigheid die de generatie van ‘68 in de jaren waarin zij aan de macht kwam heeft uitgedragen›.» Franse aanhalingstekens zijn zó 1960!!
Door het nummer heen zijn archieffoto’s en citaten van, of uit werken van, grote schrijvers geplaatst. Waardoor er bij een artikel over Casino van Marja Brouwers bijvoorbeeld een foto staat van Jacob Israël de Haan en een citaat uit De stille kracht van Louis Couperus.

Vooralsnog krijg ik helemaal geen beeld van die rijkdom. Uit Literatuur stijgt de geur op van zuurpruimen, van drie maal daags in een citroen happen. Literatuur als elitaire hobby van welgestelde 50 plus dames. Dus ziet u dit blaadje liggen, laat het dan liggen en besteed die 2 euro uit aan iets anders.

Op de site van schrijver en columnist Herman Franke las ik een column uit de Volkskrant van 4 maart, over de ‘rode jonker’ Van der Goes van Naters die zich liet begraven met La chartreuse de Parma van Stendhal in zijn kist. Franke vraagt zich vervolgens af: zou ik in de kist ook een boek in mijn handen willen hebben? Zo ja, welk boek dan? Er volgde een lezers oproep waarvan (een deel van?) de reacties bij de column staan.
Zelf sla ik ook aan het denken. Gezien mijn lichte voorkeur voor cremeren vraag ik mij af of een boek in de kist dan ook een vorm van boekverbranding is? Zo ja, dan is De Duivelsverzen van Salman Rushdie een aardig boek. En in geval van crematie is Fahrenheit 451 van Ray Bradbury ook toepasselijke titel.
Wie met een goed gekozen titel een laatste cynische sneer naar het leven wil geven kan kiezen voor De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch of Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel García Marquez.
Zelf kies ik voor in de kist het bundeltje Plato, schrijver, vertaald en samengesteld door Gerard Koolschijn. Heb ik er twee van, blijft er nog wat over voor de nabestaanden ook.

En misschien ook nog een idee, de kartonnen kist bedrukken met tekst.

22 Oktober tot en met 1 november: De Bijbel10daagse. Duurt dus 12 dagen. Had een week moeten zijn want: God voltooide op den zesden dag het werk dat hij gemaakt had, en rustte op den zevenden dag van al het werk dat hij had gemaakt. [Genesis 2:2]

Ik ben geen snelle lezer. Begin juli begon ik in Tristan da Cunha van Raoul Schrott, ik ben ondertussen al op bladzijde 271. Het schiet niet erg op.
Aan het verhaal ligt het niet echt, nogal taai geschreven maar boeiend genoeg om door te lezen. Het probleem zit vooral in dikte van het boek. 720 bladzijden dik kwaliteitspapier, 65 millimeter van kaft tot kaft.
Tijdens de vakantie heb ik veel gelezen, en een boek over een eiland is leuk leesvoer tijdens een vakantie op een eiland, maar ja, te dik en te zwaar voor in de rugzak. Tristan da Cunha bleef thuis, bij de katten.
Thuis lees ik graag op het toilet maar dit boek is te dik en te zwaar om lekker mee op de pot te zitten. Een ander dagelijks leesmoment is in bed, voor het slapen gaan. Maar ook voor in bed is het boek te dik om lekker te liggen of te zitten. De enige plek waar het boek lekker leest is aan tafel, maar dat is weer geen favoriete leesplek.

Om de dagelijkse leesmomenten dan toch te vullen las ik het een na het andere boek. Met gevolg dat Tristan da Cunha dan weer bleef liggen. Afgelopen maandag besloot ik dat nu eerst dit boek uit moet voor ik iets nieuws uit de kast pak. Ik ben ondertussen zo’n 30 bladzijden verder…

Het erf van de Boekenboer grenst aan camping Appelhof. Buiten klinken, vanaf de camping, minstens 5 radio’s door elkaar, binnen draait op een pick-up een plaat met het requiem van Mozart zijn rondjes. Ik vind dat altijd wel wat hebben als twee zo totaal verschillende werelden zich zo vlak bij elkaar bevinden.
Veel boeken lijken afkomstig te zijn uit de inventaris van overleden eilanders, echt bijzondere boeken kom ik er niet tegen. Een opvallend grote hoeveelheid religieuze boeken. En streekromans.

Toch vertrok ik niet met lege handen. Uit de kast boekenweekgeschenken nam ik Hugo Claus - de Zwaardvis (’89) en F.Springer - Sterremeer (’90) mee. Waardoor ik nu alle boekenweekgeschenken van 1989 tot heden in bezit heb. En een euro per stuk is gewoon heel leuk geprijsd.
Mijn derde aankoop is de bundel De meest fantastische SF-verhalen van Meulenhoff uit 1979, met onder meer verhalen van Jack Vance en Philip K. Dick. Uit de tijd dat Meulenhoff nog échte sciencefiction verhalen publiceerde.
Mocht u naar Terschelling gaan en van boeken houden dan is een bezoekje aan de Boekenboer aan te raden. Al is het maar voor de sfeer.

Dit boek kocht ik enige tijd geleden op een internetveiling. Niet zo zeer om te lezen, meer voor de heb. Vanwege de curiositeitswaarde. Maarten ‘t Hart schreef er ooit in de krant over:

Heeft u het toevallig in de kast staan, haal het eruit en smijt het ogenblikkelijk weg. Van de tweede vrouw van Bach is zelfs geen portret bewaard gebleven. Het enige wat we van haar weten is dat ze dertien kinderen kreeg en van anjers en zangvogels hield. Geschreven heeft zij nooit.

Vraag ik mij alleen af: verkocht diegene het boekje nu vanwege die column?

Nog even terugkomen op Het conclaaf der schaduwen. Wat is dat gemakzuchtig uitgegeven. Van een flaptekst mag je verwachten dat het iets zegt over de inhoud van het verhaal, een minuscule synopsis.

Gesteund door het mysterieuze Conclaaf der Schaduwen is Klauw – nu Claudius Haviks geheten – er na een uitputtende strijd in geslaagd de hertog van Olasko te doden, de man verantwoordelijk voor het afslachten van zijn volk. Geheel onverwacht heeft hij daarbij een vrouw van zijn stam gevonden. Nu hij zijn taak volbracht heeft, rijpt in zijn hoofd het plan om terug te keren naar zijn geboortegrond om zijn volk weer tot leven te brengen. Maar zijn werk is nog niet gedaan. Nu de hertog van Olasko is verslagen kan het Conclaaf der Schaduwen, onder leiding van de magiërs Puc en Nakur, zich gaan richten op de macht die verborgen zat achter de acties van de wrede hertog, een oud en duister kwaad dat wederom de wereld bedreigt. Het zou nog wel eens lang kunnen duren voor Claudius weer Klauw kan worden…

Maar daar gaat het boek dus niet over. Het boek gaat over de hertog, die helemaal niet dood is. En Claudius komt er wel even in voor, maar is helemaal niet van plan om terug te keren naar zijn geboortegrond, hij is een restaurant begonnen in Opardum, de hoofdstad van Olasko.
Het is leuk van de uitgeverij dat ze die boeken tegenwoordig in gebonden uitvoering op de markt brengen, maar een kaart van het continent Novindus, waar het boek zich grotendeels afspeelt, was een aardige toevoeging geweest. De vorige delen bevatte tenslotte wel kaarten van het gebied waar het verhaal speelt. Daarnaast zijn er de nodige zetfouten, niet alleen in boek 3 maar ook in de eerdere 2 delen.

Dat een uitgeverij geld wil verdienen is natuurlijk prima, maar bij de fantasy tak van uitgeverij meulenhoff gaat dat wel eens ten koste van de lezer. Ik heb meerdere series staan waarbij de uitgeverij de vertaling gestaakt heeft, Het Malazijnse Rijk bijvoorbeeld (het derde deel zou verschijnen bij voldoende intekening, en die was er niet), of de Night’s down trilogy van Peter F. Hamilton waar maar twee delen van vertaald zijn. En zo staan er voor vele euro’s boeken in de kast waar je eigenlijk weinig mee kan. Hoe het afloopt kom je slechts te weten door in het Engels verder te lezen. Maar dan loop je weer tegen het feit aan dat namen nogal eens anders vertaald zijn. Claudius Haviks heet in het Engels Tal Hawkins, Robbie de Hand heet Jimmy the Hand, Puc heet Puk. Het zijn kleine verschillen, maar toch. En waarom?

Dezelfde uitgever begon ook een stripreeks, maar ook die lijkt na 8 delen gestaakt. En ook de (her)uitgave van Agent 327 is sinds eind 2003 gestaakt. Waarschijnlijk omdat boekhandels weinig strips verkopen, en stripspeciaalzaken weer geen band hebben met dit soort uitgeverijen. Aan de uitgaven lag het niet, die waren goed verzorgd.

Met auteurs als Tolkien, Terry Pratchett, Raymond E. Feist, David Gemell, Robin Hobb, Tanith Lee, David Eddings, Anne Rice, Jack Vance en Marion Bradley hebben ze zo’n beetje alle grote schrijvers van het genre in huis. En in het land der blinden is éénoog koning. Maar een beetje beter voor je onderdanen zorgen zou niet gek zijn, de naam FantasyFan maken ze momenteel bij lange na niet waar.

Dit boekenweekgeschenk wordt u aangeboden door uw boekverkoper. En daar dan bij kijken als een boer met kiespijn.

Je hebt snelle lezers, en je hebt langzame lezers. Ik ben geen snelle lezer. Maar ik vind mijzelf ook geen langzame lezer. Ik ben vooral een snel afgeleide lezer. (daar kan ik ook wel een stukje over schrijven. wat zal ik eten vanavond? ik moet P. nog bellen. oh, zo laat alweer?) Of beter nog: ik ben snel afgeleid. (eerst even koffie zetten. gaat de telefoon nou? een liedje, een liedje, maar wat?) Ook als ik niet lees.
Soms denk ik wel eens: als ik een andere gedachtengang zou hebben zou ik iemand anders zijn. Niet dat je daar dan ook gelukkiger van wordt. (wat zal ik nu doen? even tv kijken, of nog wat lezen? eerst nog maar eens wat koffie pakken. en een muziekje opzetten. als die koppijn toch eens over was…)

Een reden om Zwaarmoedige verhalen te lezen was de cv installatie. Die deed mij aan deze titel denken.
Heere Heeresma wordt tegenwoordig zelden nog gelezen, laat staan verkocht. Een rondje tweede kans boekwinkels leverde dan ook niets op. Han de Wit kom je tegen, en ook wel Een dagje naar het strand. En soms Een hete ijssalon. Maar daarmee houdt het wel op. Gelukkig is er internet. Via het Antiquariaat van Belboek vond ik een exemplaar. Het enige minpuntje was de uitgave. Uitgeverij Xl maakt namelijk grootletterboeken. 18 punts Minion (zie voorbeeld). Voor iemand met normaal zicht leest dat al gauw als een kinderboek. En gecombineerd met de inhoud geeft dat een vreemde lees ervaring.

Zo af en toe heb ik dat. Een goed boek gelezen, laatste bladzijde uit, en dan? Ik ben al in een paar boeken begonnen na De Joodse Messias, maar het kan allemaal maar weinig boeien. En niet dat die boeken slecht zijn, of misschien ook wel, maar nu zijn ze niet geschikt, nu steekt alles flauw af tegenover Grunberg. Misschien moet ik het boek dan nog maar een keer lezen?

Muze, bezing mij de listige held, die lang over de wijde wereld zwierf, nadat hij de machtige burcht van Troje verwoetst had.

Ik was een jaar of 10 toen ik voor het eerst de Odyssee las. Als wekelijks vervolgverhaal in de Donald Duck. Later, toen ik groot was, las ik ook de “verantwoorde” versie.
Het boek behoort tot mijn favoriete boeken. De versie die ik als kind las heb ik nooit kunnen achterhalen, wel las ik de kinderversie van Imme Dros, en luisterde ik naar de (kinder)opera van Frank Groothof.
Ergens tussen kerst en nieuwjaar keek ik naar Il ritorno d’Ulisse in patria van Monteverdi, de opera waarop Frank Groothof zich weer baseerde. In bijna 3 uur tijd wordt hier (een deel van) de Odyssee vertelt.
Gisteren keek ik naar de Odyssee op internet, in een versie van 10 seconden. En alles zit er in. Zelfs humor.

Laten we de man Odysseus niet langer kwellen. gun hem de tijd om plezier te beleven aan zijn ellende door lange verhalen te vertellen, want hij heeft ons betoverd met zijn woorden.