De weg van de angst

De weg van de angstMeteen na het dichtslaan van De macht van het zwaard begon ik in deel 2 van De eerste wet maar al snel verloor het boek mijn aandacht. Maar geen enkel boek kon in september mijn aandacht vasthouden. Nu besloot ik het alsnog uit te lezen, een keuze uit de vele half gelezen boeken die dit jaar bleven liggen.

Ik was beslist onder de indruk van De macht van het zwaard en De weg van de angst zou zelfs nog beter zijn had ik mij laten vertellen. Wat dat betreft ben ik enigszins teleurgesteld. De weg van de angst mond al snel uit in een LotR kloon. Een vreemd gevormd reisgezelschap, verlaten steden bevolkt met hordes vijanden en onderaardse werkplaatsen waar wapenrustingen gesmeed worden, ik heb het allemaal al eens eerder gelezen. Toch weet Joe Abercrombie het leuk te kruiden met wat seks en af en toe een George R.R. Martin achtige plotwending.

De eerste wet:
1. De macht van het zwaard
2. De weg van de angst
3. De val van een koning

(Joe Abercrombie – De weg van de angst)

De geheime geschiedenis van Costaguana

De geheime geschiedenis van CostaguanaHart der duisternis van Joseph Conrad is een van mijn favoriete boeken, een roman over Conrad is dus haast verplichte kost. Nu gaat De geheime geschiedenis van Costaguana van de Colombiaanse schrijver Juan Gabriel Vásquez niet over Hart der duisternis maar over een andere roman, Nostromo. Evengoed wordt ook Hart der duisternis genoemd:

Ik heb mezelf vaak de onvermijdelijke vraag gesteld of een dergelijk gezwel niet in het werk van Joseph Conrad heeft doorgewoekerd. Zijn er verwijzingen naar dit anale abces? Beste lezers, ik geef toe: als die er zijn, dan heb ik ze niet gevonden. Ik ben uiteraard niet dezelfde mening toegedaan als een zekere criticus (George Gallaher, Illustrated London news, november 1921, pagina 199) volgens wie dat abces ‘het ware hart der duisternis’ is, en ik geloof evenmin dat het Kozeniowski zelf was die in het echte leven ‘The horror! The horror!‘ riep.

Het nadeel van De geheime geschiedenis van Costaguana is echter dat de scheidslijn tussen feit en fictie erg dun is. In hoeverre Joseph Conrad echt een anaal abces heeft gehad blijft onduidelijk, Wikipedia geeft in ieder geval geen uitsluitsel. Wel echt is de geschiedenis van Panama en het bijbehorende kanaal, de geschiedenis die door Conrad in Nostromo veranderd is in de geschiedenis van het fictieve land Costaguana en de bijbehorende zilvermijn. Een uiterst knappe roman van een bevlogen auteur die er om vraagt om ook Nostromo van Joseph Conrad te gaan lezen.

(Juan Gabriel Vásquez – De geheime geschiedenis van Costaguana)

Duivelseed

DuivelseedThrillers zijn mij vaak te dik. Meer dan 250-300 bladzijde zou je volgens mij niet nodig moeten hebben. Duivelseed van Jean-Christophe Grangé telt er 700 maar blijkt na afloop geen bladzijde teveel te hebben. En het is gevaarlijk terrein waarop Grangé zich begeeft. Een verhaal over de duivel die aan het moorden slaat kan maar al te goed verzanden in vaag religieus gezwam. Grangé weet zijn verhaal echter op de juiste wijze te doseren, en weet het zelfs zo te brengen dat je je als lezer afvraagt wat nu feit en wat nu fictie is. Een prima held, een bonte stoet personages, voldoende variatie in locaties en genoeg afwisseling tussen actie en rustigere momenten. Oh, en heel veel camels, zoveel dat er eigenlijk wel een stickertje op het boek mag: “Lezen over roken doet meeroken”.

(Jean-Christophe Grangé – Duivelseed)

Van Istanbul naar Bagdad

Grunberg verstriptTerwijl zijn romans mij steeds minder boeien, Tirza heb ik dit jaar half doorgeworsteld en Huid en haar laat ik voorlopig maar even voor wat het is, lees ik het journalistieke werk van Grunberg met veel plezier. Naar een nieuwe bundeling Kamermeisjes & soldaten kijk ik zeker uit. Verrassend dan om een graphic novel te lezen waarin het journalistieke werk van Grunberg gecombineerd wordt met het uitstekende tekenwerk van Hanco Kolk. Uiterst treffend heeft Kolk de karikaturale kop van Grunberg getekend. Bij gebrek aan plot heeft Kolk de irritaties tussen Grunberg en zijn tolk uitvergroot en een enkel blogpost gebruikt om de moeder van Grunberg te pas en te onpas op te laten bellen (zoals te lezen is in het uitstekende interview van Michael Minneboo).
Als bonus is ook de eerdere verstripping voor Eisner, de reportage Paranaoia in Bagdad, opgenomen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat deze nog sterker is dan Van Istanbul naar Bagdad, meer verhaal, hoewel Kolk daar nog wel op zoek is naar de perfecte Grunberg kop.

(Arnon Grunberg | Hanco Kolk – Van Istanbul naar Bagdad)

Abracadabra!

RevolverBij het opruimen van mijn harde schijf kom ik een e-book tegen dat ik een half jaar geleden heb gedownload na het lezen van een blogpost van Marco Raaphorst. Abracadabra! The complete story of the Beatles’ Revolver. Sinds een week of twee is de muziek van de Fab Four ook eindelijk te downloaden via iTunes. Dus kocht ik eindelijk eens een plaat van the Beatles, zette Revolver in de herhaling en sloeg aan het lezen.
Het moet gezegd: voor iemand die zich geen professioneel schrijver noemt, en geen journalist is, heeft Ray Newman een opvallend leesbaar boek geschreven. Boeiend om te lezen hoe die plaat tot stand kwam, hoe bijzonder die plaat eigenlijk wel niet is en welke invloeden er allemaal in verwerkt zijn. Wat opvalt is dat George Harrison, Paul McCartney en John Lennon ieder een eigen hoofdstuk hebben maar dat er over mijn favoriete Beatle Ringo Starr nauwelijks een woord gerept wordt. Maar ach, wie weet komt dat nog als Ray Newman zijn versie 2.0 laat verschijnen. Revolver zal ik tot die tijd nog wel vaker beluisteren.

(Ray Newman – Abracadabra!)