En weer een Sjöwall & Wahlöö. Deel negen dit keer. Opvallend is dat bij reeksen, en met name bij Scandinavische auteurs, er in de laatste delen vaak terug gekeken wordt naar eerdere verhalen. Dat zie je bij Wallander van Henning Mankell en bij van Veeteren van Håkan Nesser. Tja, en Sjöwall & Wahlöö zijn nu eenmaal de moeder van de Scandinavische misdaadroman dus wordt er in De politiemoordenaar ook terug gekeken. De beoogde dader in dit verhaal is de moordenaar uit De vrouw in het Götakanaal, deel 1 uit de reeks. En een van de journalisten is de dader uit De man die in rook opging, deel 2 uit de reeks. Ook De lachende politieman wordt even aangehaald.
De titel, rechtstreeks vertaald uit het Zweeds, is misleidend, evenals de achterflap (voorzover er bij een e-boek sprake is van een achterflap). Het verhaal over de moord op een agent is een zijlijn die pas ver over de helft van het boek erbij gehaald wordt, en dan nog voornamelijk om enige maatschappij kritiek te uiten. Uit dat oogpunt misschien noodzakelijk, voor het verhaal geldt dat zeker niet.
(Sjöwall & Wahlöö – De politiemoordenaar)
Pulitzer Prize 2011, LA Times Award, National Book Critics Award, boek van het jaar in alleen al The New York Times, People, The Washington Post, Time. Het blijkt allemaal weer eens niets te zeggen. Bezoek van de knokploeg zou een rock & roll roman moeten zijn, als een conceptalbum uit de jaren zeventig volgens uitgeverij De Arbeiderspers. Maar dan wel zo’n alsmaar doordreinend concept album waar nu niemand meer naar luistert. Onduidelijk is of Jennifer Egan nu een roman in verhalen, een verhalenbundel in roman vorm of iets daar tussen in heeft geschreven. Op mij komt het over alsof Egan steeds maar weer aan een roman begonnen is maar de juiste vorm niet kon vinden. Als het een na laatste hoofdstuk dan ook nog eens gepresenteerd wordt als powerpoint presentatie, waarbij je het boek ook nog eens als 
