Toen ik laatst, eindelijk, Slumdog Millionaire keek besefte ik pas hoe een goed boek eigenlijk De witte tijger is. Toen ik kort daarop de nieuwe roman van Aravind Adiga zag liggen was er dan ook weinig twijfel, die moest gekocht en snel gelezen worden.

En ook met Tussen de aanslagen heeft Adiga een sterke roman neergezet. Centraal staat de stad Kittur, een doorsnee provinciestadje met zo’n 190.000 inwoners. Een enkeling heeft het daar goed, mensen als Mabroor Engineer, de rijkste man van de stad, Anand Kumar, Kittur’s parlementslid en Broeder, een ritselaar die overal wel een vinger in de pap heeft zitten, of het nu gaat om busvervoer of prostitutie. Maar voor de meeste mensen in Kittur is het overleven. Tussen de aanslagen vertelt de verhalen van deze mensen en is daarmee wederom een roman die een verrassende inkijk in het moderne India geeft.

(Aravind Adiga – Tussen de aanslagen)

De derde genomineerde voor de Bookerprize 2008, en tevens de winnaar, die ik las. Na eerder Een fractie van het geheel en De geheime schrift nu dus De witte tijger van Aravind Adiga. Hoewel De witte tijger een fijn boek is blijft De geheime schrift wat mij betreft de beste van de drie.

Het verhaal van De witte tijger is een Indiase variant op de Amerikaanse droom. Van krantenjongen tot miljonair. Balram Halwai, bij zijn geboorte slechts met de naam Munna getooid, wat niets meer en minder betekend dan jongen, is het zoveelste kind van ouders uit een lage kaste. In een aantal brieven aan de Chinese premier Wen Jiabao legt hij uit hoe hij zich van die lage komaf wist op te werken tot ondernemer, van chauffeur van een baas tot baas van chauffeurs. Maar net zoals de Amerikaanse droom zijn duistere kanten heeft is er in De witte tijger oog voor de duistere kanten van de Indiaanse droom. Uitbuiting van lagere kasten en schaamteloze corruptie. Is het dan kwalijk te nemen dat iemand zich tot moord verlaagt?

Het enige wat ik wilde was de kans om een mens te zijn, en daarvoor was één moord genoeg.

Ondertussen zijn de nominaties voor de Bookerprize 2009 alweer bekend, waarvan eigenlijk alleen de nieuwe Coetzee mij aanspreekt.

(Aravind Adiga – De witte tijger)