Blauw bloed was een aangename kennismaking met Pieter Aspe, en de Vlaamse thriller in het algemeen. Via het crimezone forum kreeg ik al snel te horen dat Aspe dan aardig mag zijn, maar dat je voor de betere Vlaamse thriller bij Luc Deflo moest zijn, naast nog een paar andere namen. Dus begon ik vol verwachtingen aan Naakte zielen.
De eerste 50 bladzijden zijn absoluut veelbelovend, maar zo tegen bladzijde 100 heb je als lezer wel door wie de dader is, en waarom. De betreffende dienders echter niet, die hebben nog zo’n 160 bladzijden extra nodig om daar achter te komen:
weer rinkelde er ergens een belletje en weer miste hij de pointe.
Keer op keer wordt nog maar weer eens doorgenomen wie er nu al verhoord is, en wie we telkens weer vergeten te verhoren. En een tijdlang wordt verkondigd dat seriemoordenaars alleen werken, zelfs het psychologisch daderprofiel wijst er in deze case op, maar plotsklaps is daar dan toch weer een samenwerkende corrupte smerisflik. En op de laatste bladzijde rijdt de dader ook nog eens vrolijk het verhaaltje uit, terwijl de flikken het nakijken hebben.
Natuurlijk is niet alles ellende. Nogmaals, het begin is veelbelovend, en de manier waarop de recente geschiedenis in het verhaal verwerkt is, de zaak Dutroux en het spaghetti arrest, is bewonderenswaardig, maar een goede thriller valt of staat met het plot, en dat is in Naakte zielen veel te zwak. Om over het open einde maar te zwijgen.
(Luc Deflo - Naakte zielen)
