LOF DER ZOTHEID – Scherts, Satire en Ironie is het thema van de boekenweek. Het levert een stapel cabaretteksten en andere leuk bedoelde ongein in boekvorm op. Zelf moet ik vooral aan een scène uit Jiskefet denken, die met die boer aan wie ze vragen of er op het platte land ook humor is:

Hier aan het eind van het erf, daar woont een familie, die is niet van hier, die komt uit de Randstad. En als ik daar dan ‘s avonds langs loop, dan hoor ik dat ze binnen wel eens heel hard lachen, ja. Maar of dat nou van de humor komt, dat kan ik niet zeggen, dat weet ik niet.

Gelukkig schreef Kees Fens het boekenweekessay dit jaar, die plaatst een en ander in het juiste perspectief

Met het wantrouwen de maatschappelijk onzekere eigen (het heeft hem nooit verlaten) moet Erasmus het gebruik van de titel van zijn werk, Lof der zotheid als motto van deze Boekenweek hebben bekeken. De aangebrachte betekenisvernauwing in de titel van het werk waarvoor hij zich, naar eigen zeggen, schaamde, begrijpt hij niet. Hij kan er in ieder geval niet om lachen en zeker niet anderen om horen lachen, want hij had een hekel aan luidruchtigheid. De humor was bij hem nog humeur.

Al met al een aardig boekje dat nu eens niet lollig wil doen, deze boekenweek.

(Kees Fens – Op weg naar het schavot)