Nog steeds ben ik nieuwsgierig naar 2666, het postuum verschenen meesterwerk van Roberto Bolaño, maar de eerdere ervaring met De wilde detectives weerhoudt mij. Amulet is met zijn 160 bladzijdes daarom een mooie novelle om nogmaals te kijken of ik mij aan die dik 1000 pagina’s wil wagen.

Aanvankelijk weet ik mij ook met Amulet geen raad. Wederom een verhaal dat van de hak op de tak springt en waarbij constant een reeks namen de revue passeert. Pas als ik halverwege het boek er een recensie op na sla wordt het mij duidelijk hoe het boek te duiden en ontstaat er een fascinerend verhaal. Niet gemakkelijk te begrijpen maar absoluut boeiend. Hoofdpersoon is Auxilio Lacouture die in De wilde detectives een kleine bijrol speelt. Ook Arturo Belano, het alter ego van Roberto Bolaño, duikt weer op en ook het jaartal 2666 wordt een keer genoemd. Al met al is Amulet een mooie opmaat voor De wilde detectives.

Bolaño is een auteur die blijft boeien, misschien nu eerst eens Het derde rijk lezen alvorens aan 2666 te beginnen. En sowieso weer snel een Zuid-Amerikaanse roman lezen want die bevallen mij over het algemeen erg goed.

(Roberto Bolaño – Amulet)

Precies een maand heb ik er over gedaan om De wilde detectives van Roberto Bolaño door te werken. Een onmogelijke hoeveelheid personages, de een nog gekker dan de ander, een massa locaties, Mexico DF, Barcelona, Llorett, Mallorca, Parijs, Wenen, Angola, Rwanda en Liberia om maar eens een paar plaatsen te noemen, maar waar het aan ontbreekt is verhaal. De wilde detectives gaat werkelijk nergens over. Het eerste en laatste deel, het dagboek van de jonge dichter García Madero, kan je met enige fantasie nog lezen als de zoektocht naar een verdwenen dichteres zoals de achterflap beloofd, maar het ruim 300pagina’s tellende middendeel is niets meer en minder dan een poging tot mythevorming rond de dichter Arturo Belano, het literaire alter ego van schrijver Roberto Bolaño zelf. Jezelf groter schrijven dan je bent, niets meer of minder.

Ergens verteld een van de personages een kort verhaal van de science fiction schrijver Theodore Sturgeon na, bekend om zijn “wet”:

Ninety percent of science fiction is crap, but then, ninety percent of everything is crap.

Die wet gaat ook goed op voor De wilde detectives: voor 90 procent troep, maar die resterende 10 procent is toch wel de moeite waard.

(Roberto Bolaño – De wilde detectives)