Een eerder gelezen verhaal van Mark Boog maakte grote indruk. Daarmee vergeleken steekt Ik begrijp de moordenaar wat schril af. Qua taal is het allemaal prachtig, bijna als een schilder zet Boog met een paar zinnen iets neer:
De terrassen waren vol, straathoeken werden gebruikt voor ontspannen praatjes, de grachten lagen vol plezierboten en waterfietsen, auto’s met open dak waren talrijk, kleding was schaars.
Het verhaal doet wel wat denken aan een van Veeteren: een oudere rechercheur die een 30 jaar oude zaak mag oplossen, zijn tanden er inzet, zijn er op stuk bijt. Maar bij Håkan Nesser is het plot beter uitgewerkt.
Kristian Lundberg kwam ook in gedachte, ook een dichter die een politieroman schreef. En ook aan Gabriel García Márquez moest ik denken, door de wijze waarop de ouderdom beschreven werd.
Prima boek, maar ergens heb ik toch het gevoel dat er meer in had gezeten.
(Mark Boog - Ik begrijp de moordenaar)
