Ik heb al heel wat versies en verhalen over Odysseus gelezen, gezien, gehoord. Maar elk verhaal heeft twee kanten, dus verteld Margaret Atwood het verhaal nu eens niet vanuit Odysseus zelf maar laat zij diens vrouw Penelope en de twaalf gehangen maagden aan het woord. Penelope verteld haar verhaal in het heden, vanuit het dodenrijk spreekt zij tot de lezer. En af en toe neemt ze een kijkje in de huidige wereld via een medium:

Maar die lui van tegenwoordig zijn gewoon te oppervlakkig voor woorden. Die willen alles weten over aandelenkoersen en wereldpolitiek en hun eigen kwaaltjes en meer van dergelijke onzin; daar komt nog bij dat ze een gesprek willen met allerlei dode onbenullen van wie wij hier in het schimmenrijk nooit gehoord hebben. Wie is die ‘Marilyn’ waar iedereen zo bezeten van is? Wie is ene ‘Adolf’?

De maagden wisselen haar verhaal af met liedjes en toneelstukjes.
Margaret Atwood neemt de versie van Homerus als uitgangspunt maar heeft daarnaast allerlei bronnen erbij gehaald om een zo compleet mogelijk beeld te scheppen van hoe een vrouw in die tijd alles beleefd kan hebben. Ook zij hoort de verhalen over Odysseus en de nymph Calypso, of is het gewoon een luxe bordeel? Penelope kiest er voor de mooie versie te geloven.

De Nederlandse kritieken waren nogal negatief over dit boek: Atwood denkt dat Penelope de zegeningen van het feminisme niet helemaal doorhad en leest haar de les. (De Volkskrant), Deze keukenmeidenroman, die namen en gebeurtenissen uit de oude mythe gebruikt, staat tamelijk ver af van het ’universele, tijdloze verhaal’ (Trouw) Zelf vond ik het een geslaagd boek, een toevoeging op al die versies die ik al heb en ken. Van dat feminisme waar de Volkskrant het steeds over heeft, onbenullige rijmpjes waarin die dienstmeiden het gedachtegoed van Opzij uitdragen, heb ik al helemaal geen last van gehad. Maar misschien ben ik wel hartstikke feministisch, misschien moet ik de Opzij ook maar eens gaan lezen.

(Margaret Atwood – Penelope)