Een Afrikaanse roman, net als Het beloofde land. Iets meer roman nog, verhalender. En telkens weer doorspekt met smeuig Afrikaans: worshond in plaats van teckel, een onenightstand wordt een eennagnaai.

‘Onze vissers leven een heel oud leven hier, rond en afgesleten als de rotsen. Zij spreken een prachtig Afrikaans, ze halen de mooiste woorden uit hun netten op, ook al lezen en schrijven ze zelden of nooit. Maar hun woorden passen niet meer op de nieuwe tijd. Hun taal is besmet. Onze taal is besmet. Nog even en hij gaat verloren.’

Qua thematiek heeft het verhaal wel wat weg van In ongenade van J.M. Coetzee, blanken overleven in het nieuwe Zuid-Afrika. Maar van Dis is hoopvoller, of minder zwart.

Leuk dat uitgeverij Augustus en www.ebook.nl dit boek 30 december gratis weggaven, ik zou het zelf toch niet snel gekocht hebben.

(Adriaan van Dis – Tikkop)

Een jaar of 16, zolang stond Het beloofde land van Adriaan van Dis ongelezen in de kast. Waarschijnlijk ooit gekocht vanwege de plagiaatkwestie die in 1992 opdook. Nu, zoveel jaar later, doet dat er niet meer toe. Bovendien wordt Vincent Crapanzano wel degelijk genoemd in de uitgebreide bronvermelding. Maar misschien is ook die pas later aan het boek toegevoegd. Of de 8ste druk uit 1992 voor of na de ophef verscheen valt niet te achterhalen. En dan nog.

Gek eigenlijk dat ik van Dis altijd erg waardeer als interviewer, en misschien nog wel meer om zijn stem, maar dat ik nooit eerder wat van hem las. Ook het boekenweekgeschenk Palmwijn staat al jaren ongelezen in de kast. Tijdens het lezen van Het beloofde land is het ook steeds weer die stem die ik hoor als ik de zinnen lees. Niet onaangenaam.

(Adriaan van Dis – Het beloofde land)