Ik lees De man zonder eigenschappen van Robert Musil, en hoewel ik mij er best mee vermaak geldt wel het nadeel van dikke boeken (1345 pagina’s, 1.7 kilo). Dus wat anders er naast. De keuze viel op de verhalenbundel Hoe hongerig wij zijn van Dave Eggers, mede door het enthousiasme van Jan van Mersbergen.

Maar korte verhalen zijn toch niet mijn ding. Ook nu valt het mij tegen. Het meest boeiende, meest complete verhaal is tevens het langste verhaal, Klimmen en dalen. Maar over het algemeen heb ik toch het gevoel dat het slechts aanzetten tot zijn, met Aantekeningen voor een verhaal over een man die niet alleen wilde sterven in het bijzonder.

Pas 500 bladzijden Musil achter de rug, wat nu ernaast te lezen?

(Dave Eggers – Hoe hongerig wij zijn)

Als kind ben ik nooit voorgelezen uit Max en de Maximonsters van Maurice Sendak, vermoedelijk niet christelijk genoeg. En nu als vader heb ik het volgens mij ook nooit voorgelezen. Geen idee waarom niet. In ieder geval staat het niet in de kast.

En nu is dat verfilmd door Spike Jonze, en schreef Dave Eggers het scenario, en bewerkte dat vervolgens tot roman. Een roman voor alle leeftijden, maar wat mij betreft toch meer geschikt voor een wat jongere leeftijd dan de 39 jaar die ik tel. Aardig vermaak, en ik ben ook erg nieuwsgierig naar de film, maar lang niet zo indrukwekkend als Wat is de Wat.

(Dave Eggers – Max (en de Wild Things))

Wat is de Wat was het eerste boek dat ik voor mijn Afrika categorie klaar had liggen, maar steeds weer las ik wat anders, bang dat dit boek een soort Duizend schitterende zonnen zou zijn. De quote voorop het boek van Khaled Hosseini deed het ergste vermoeden. Duizend schitterende zonnen was een prima boek maar ook enigszins ongeloofwaardig met al dat leed van een heel land samengevat in één leven. Gelukkig maakt Dave Eggers van Wat is de Wat geen waargebeurde woensdagavond film.

De schuld voor wat de Soedanezen overkwam, bleek overal te liggen. En hoe duidelijker we begrepen dat ons lot verbonden was met talloze problemen overal ter wereld, hoe meer inzicht we kregen in het web van geld, macht en olie dat ons leed mogelijk had genaakt, en hoe sterker het gevoel werd dat er nu toch wel snel iets zou worden ondernomen om Zuid-Soedan te redden.

De hele ellende van Zuid-Soedan zit in het verhaal van Valentino Achak Deng verwerkt, maar door de manier van vertellen wordt het nergens een zwaarmoedig gebeuren. En een hoop herkenning ook vanuit de tijd dat ik met minderjarige asielzoekers werkte. De vele verjaardagen op 1 januari, hoewel die ook op andere 1ste dagen van het kwartaal voorkwamen. Valse namen en leeftijden omdat dat op enig moment voordeel oplevert. Overigens nooit een asielzoeker uit Soedan ontmoet.

(Dave Eggers – Wat is de Wat)