Het duurde even voor het volgende deel gelezen werd. Een kwestie van niet alles kunnen kopen. Bovendien verschenen al die delen nogal vlot achter elkaar in vertaling. Gelukkig is er een bibliotheek.

Misschien wel mede daardoor geen last van sleetse plekjes. John Rain blijft een appart soort held. Geen good guy versus bad guys maar een slechterik tegen nog slechtere ricken. Of in dit geval tegen Yamaoto. Goed ook dat er nu eindelijk eens einde aan de vete tussen Rain en Yamaoto is gekomen. Nog een deeltje en dan zit de reeks met John Rain er op. En dat allereerste deel blijken ze ook nog bij de bibliotheek te hebben. Wie weet waag ik mij daar ook nog aan.

Als extraatje bevat Dubbelblind een artikeltje over de beste whisky volgens John Rain, en een getiteld John Rains top 10 van jazzartiesten, van wie je misschien nog nooit gehoord hebt (en zo wel, dan zijn ze absoluut het herbeluisteren waard). Aan de whisky ben ik niet begonnen, mede gezien de dure smaak van John Rain, maar de jazz heb ik in een Spotify playlist gestopt. Op Akiko Grace en Toru na dan, want daar hebben ze zelfs bij Spotify nog nooit van gehoord.

(Barry Eisler – Dubbelblind)

Deel vier van de reeks. Ook dit keer geen herhaling, maar toch het gevoel dat er wat sleetse plekjes verschijnen. Het feit dat schurk Hilger alweer ontkomt is enigszins zwak. En het zal mij niets verbazen als die samen met Yamaoto, de opperschurk uit de eerste twee delen, een poging gaat wagen om John Rain nu eens definitief uit te schakelen. Wat dan weer mislukt. Als ze daar dan maar het loodje bij leggen.

Toch zijn het vooral de ideeën over terrorismebestrijding, en de wijze waarop geheime diensten te werk gaan, die overtuigend omschreven worden. Dat, en toch ook de nodige humor zorgen er voor dat ook een volgend deel gelezen zal gaan worden.

(Barry Eisler – Schaduwleven)

Ook deze derde John Rain thriller is een rechtstreeks vervolg op de vorige, dat is het enige nadeel van deze serie: lees je ze niet in volgorde dan ontgaat je de helft. Maar Sluipmoord mag dan een vervolg zijn, het is beslist geen herhaling.

Dit keer de jacht op een wapenhandelaar in opdracht van de CIA, de Christians In Action zoals er spottend over gesproken wordt. Maar er blijken meerdere jagers te zijn. En bescherming door een andere tak van diezelfde CIA. Veel sightseeing in Oost-Azië, en Brazilië, prima actie en een aardige love interest.

(Barry Eisler – Sluipmoord)

Ondergronds van Barry Eisler blijkt de tweede John Rain thriller te zijn. Op zich hoeft dat niet erg te zijn, maar dit tweede deel gaat vrijwel rechtstreeks verder waar deel 1, Solo geëindigd is. Had ik dat geweten, dan had ik die eerst gelezen. Nu hoeft dat eigenlijk al niet meer, want op de details na wordt het eerste boek in flarden na verteld.

Toch is Ondergronds een thriller die wel wat heeft: een huurmoordenaar als hoofdpersoon, Japanse couleur locale, veel whiskey en een boeiende intrige. De plot lijkt over meerdere boeken uitgesmeerd te zijn en behelst de controle over Japanse politici. Yakuza, CIA, de Keisatsucho, iedere organisatie heeft zijn eigen plannen om de invloed te versterken. En ook binnen de diverse organisaties kijken niet alle gezichten dezelfde kant uit. Huurmoordenaar John Rain is de speelbal in dit spel.

(Barry Eisler – Ondergronds)