Deel drie van De boeken van de slangenoorlog. In De razernij van een demonenkoning komen de eerste verhaallijnen tot een einde. Het begint rustig met nog enkele voorbereidingen op de verwachte invasie uit Novindus, Erik traint nog wat soldaten en krijgt een aanslag van zijn stiefmoeder te verwerken, Ru verdeeld zijn tijd tussen weer wat rijker worden door te blijven handelen en in zijn vrije tijd te rollebollen met de dochter van zijn grootste concurent. Maar als de smaragden koningin arriveert barst de actie los: een zeeslag, Krondor, de grote stad die zo vaak een rol in de boeken van Raymond E. Feist speelt, wordt met de grond gelijk gemaakt, kleine schermutselingen, grote veldslagen, man tegen man gevechten, magische strijd en een belegering. Een aantal lang meelopende karakters komen aan hun einde in dit boek: William en Gamina (de kinderen van Puc) en hertog Robert (voorheen Robbie de hand). En ook de vaak voor last zorgende levenssteen verdwijnt voor goed.

De razernij van een demonenkoning beviel mij beter dan het voorgaande deel, doch haalt niet het niveau van het eerste boek in deze reeks. Naar het einde van het boek toe wordt er wel erg veel afgeraffeld, de langgevreesde demonenkoning wordt eigenlijk vrij simpel, met een trucje zoals Nakur dat zou noemen, afgevoerd terwijl Puc in een eerdere confrontatie met dit wezen in dit boek bijna het loodje legde, en de uitzichtloze belegering wordt met een magische sneeuwbui afgebroken. Feist moet wat mij betreft nog heel wat uit de kast halen om deze reeks naar tevredenheid af te sluiten.

De boeken van de slangenoorlog:
1. De schaduw van een duistere koningin
2. De macht van een koopmansprins

(Raymond E. Feist – De razernij van een demonenkoning)

De macht van een koopmansprins is het tweede deel van De boeken van de slangenoorlog, een typisch tussendeel. In dit boek draait alles om Rupert ‘Ru’ Avery en zijn streven rijk te worden. Gelukkig laat Raymond E. Feist deze verhaal lijn op een gegeven moment los om Erik, Caelis, de mysterieuze Miranda, Bobby de Loungville en een groep soldaten op een missie achter de frontlinie in Novindus te sturen om daar alle vrouwen, kinderen en eieren van de Panthatiërs af te slachten. Aangekomen in het nest van de slangenmensen blijkt er nog een derde macht in het spel te zijn…

De avonturen van Ru om rijk te worden zijn aardig, maar op een gegeven moment nogal eentonig. De actie aan het einde van het boek maakt echter een hoop goed, samen met de vooral van de Isalani Nakur afkomstige humor. Goed beschreven is de naderende oorlogsdreiging en de gevoelens onder de soldaten om de weerlozen van een volk af te slachten.

(Raymond E. Feist – De macht van een koopmansprins)

Het conclaaf der schaduwen (1, 2, 3) van Raymond E. Feist was redelijk, maar ook redelijk eenvoudig. Magiër was acht jaar geleden ooit het eerste fantasy boek dat ik las en alles wat ik daarna van Feist las vond ik er een slap aftreksel van. Maar het enthousiasme van een kenner op De boeken van de slangenoorlog deden mij besluiten om toch in ieder geval het eerste deel van deze reeks te lezen.

En inderdaad, De schaduw van een duistere koningin is het beste boek van Feist sinds Magiër. Een vrij compact afgerond verhaal waar weliswaar een groter verhaal doorheen schemert maar wat desondanks als zelfstandig verhaal te lezen is. Een paar keer wordt er verwezen naar gebeurtenissen die zich zo’n 25 jaar eerder hebben afgespeeld in Prins van den bloede en Boekanier des konings. Die twee staan wel bij mij in de kast, maar las ik niet eerder. In ieder geval heb ik weer zodanig de smaak te pakken dat het nog moeilijk kiezen was: eerst de voorgeschiedenis lezen in de twee zojuist genoemde delen, of verder gaan met de slangenoorlog in De macht van een koopmansprins. Ik heb besloten verder te gaan met die laatste. Wordt vervolgd.

(Raymond E. Feist – De schaduw van een duistere koningin)

Ik lees momenteel De schaduw van een duistere koningin van Raymond E. Feist, en halverwege dat boek bezoekt Miranda de Galerij der Werelden:

De Galerij bestaat onafhankelijk van de objectieve werkelijkheid zoals we die graag omschrijven wanneer we op onze eigen thuiswereld staan. Het is een verbinding tussen werelden die zich misschien wel bevinden in heel verschillende universa, verschillende ruimte-tijden, bij gebrek aan een betere term. Dat kunnen we onmogelijk weten. Wat dat betreft kan er een verbinding zijn tussen werelden in verschillende tijden. Mijn thuiswereld, een niet bepaald voorname bol in een baan rond een onopvallende zon, kan best van ouderdom zijn gestorven voordat uw wereld werd geboren, Miranda.

In De wereld van de magiër staat het verhaal Profijt en de grijze moordenaar dat zich ook afspeelt in Galerij der Werelden. Dus las ik dat tussendoor. En wat een prachtig kort verhaal!
De grijze moordenaar is de bijnaam van Elmo Scharlaken, die in De schaduw van een duistere koningin genoemd wordt als één van de door Puc ingehuurde beschermers. Waarmee Profijt en de grijze moordenaar zich chronologisch na De schaduw van een duistere koningin bevind aangezien Elmo Scharlaken de dood vind in Profijt en de grijze moordenaar. En ook de wereld Thanderospace wordt kort genoemd in beide verhalen, hoewel in Profijt en de grijze moordenaar Thanderopace genoemd. De omschrijving is echter gelijk, zal dus ergens wel een zetfoutje inzitten.

De rest van het boekje De wereld van de magiër bevat een summiere samenvatting van de werelden Midkemia en Kelewan, aangevuld met een overzicht van de, tot dan toe (eerste druk, oktober 2000), boeken van Feist.

(Raymond E. Feist – De wereld van de magiër)

Ik ben niet de enige die niet zo te spreken is over FantasyFan, onderdeel van uitgeverij Meulenhoff. Zo is er een redacteur bij Meulenhoff vertrokken naar concurrent Luitingh Fantasy. Met medeneming van een aantal auteurs, Robin Hobb en Raymond E. Feist bijvoorbeeld, en de strips, in ieder geval Hein de Kort en Agent 327. Of deze verandering een verbetering is moet nog blijken, de site van Luitingh Fantasy is ook al een paar jaar een zooitje (laatste update voorjaar 2002 en vol met MySQL errors), maar voorlopig krijgen ze het voordeel van de twijfel. Een pluspunt is in ieder geval het verschijnen van Eclips, een warp look-a-like brochure met informatie van zojuist verschenen en binnenkort te verschijnen romans. Tot een paar jaar terug had ook Luitingh Fantasy zo’n blaadje, Dromen&Demonen geheten, maar dat werd wegens de website afgeschaft…

Om Raymond E. Feist te verwelkomen, en om de lezers te attenderen op het verschijnen van De Vlucht van de Nachthaviken (het vervolg op De terugkeer van de banneling), is het korte verhaal De boodschapper in een miniboekje verschenen, aangevuld met het eerste hoofdstuk van De Vlucht van de Nachthaviken.
Het verhaal speelt zich af tijdens De oorlog van de grote scheuring, en is daarmee een soort aanvulling op Magiër. Voor de gevorderde Feist lezer is het een feest van herkenning, en toont het nog maar eens aan dat Magiër het hoogtepunt van zijn oeuvre is, met als aanvulling de Keizerrijk trilogie. Als kennismaking met Feist is het boekje minder geschikt, er wordt nogal met persoons- en plaatsnamen gestrooid die je als leek niet zal kunnen plaatsen, en die daardoor het leesplezier in de weg staan.
Het wachten is op het verschijnen van De Vlucht van de Nachthaviken, pas dan zal blijken of Luitingh Fantasy een grotere “FantasyFan” is.

(Raymond E. Feist – De boodschapper)